Armenakia

Έρημος Tatacoa

2010-10-04T02:02:00.000-07:00

Έρημος με κόκκινους και γκρι σχηματισμούς και διάσπαρτους, ψηλούς κάκτους. Οι όμορφες φωτογραφίες, που είδαμε στον ταξιδιωτικό οδηγό, τον οποίο -περιέργως για εμάς- συμβουλευτήκαμε, μας παρέσυραν σε αυτή την έρημο...
Το χωριό στο οποίο διαμείναμε διέθετε φυσικά μόνο ένα ξενοδοχείο (posada). Οι επισκέπτες του λιγοστοί, ως και ανύπαρκτοι... Και ο δημοφιλής τρόπος για να επισκεφτεί κανείς την κοντινή έρημο, κάτι moto - taxi, με τα οποία περιηγείσαι σε αυτή.
Ένα τέτοιο πήραμε κι εμείς, χωρίς να ξέρουμε από πριν τι μας επεφύλασσε η τύχη! Ξεκινήσαμε ξημερώματα σχεδόν. Μας φόρτωσε ο οδηγός στο τρίκυκλο αυτό και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς την έρημο. Η αρχική συμφωνία προέβλεπε μία 5ωρη περιήγηση. Η τιμή που καταφέραμε να κλείσουμε μας φάνηκε ικανοποιητική... δεν ξέραμε όμως ότι από την 5ωρη αυτή περιήγηση τις 2 περίπου ώρες θα τις δαπανούσαμε περιμένοντας στο αστεροσκοπείο της περιοχής ένα γκρουπ με καμιά 25αριά τσέχους να φάνε το πρωινό τους... Και το πλάνο, όπως διαμορφώθηκε εκ των υστέρων, προέβλεπε σταδιακή μετακίνηση ημών και των υπολοίπων 25 τσέχων με το moto-taxi του δικού μας και με μερικά επιπλέον moto-taxi φίλων του, που συγκέντρωσε λόγω της περίστασης!
Τα Αρμενάκια έχασαν την υπομονή τους (αφού πρώτα είχαν χάσει τον ύπνο τους, προκειμένου να περιμένουν στη μέση της ερήμου τους Τσέχους για να φάνε το πρωινό τους!). Πήραν μία γενναία απόφαση και αφού διεκδίκησαν τα λεφτά τους πίσω (πήραμε μόνο τα δύο τρίτα εξ αυτών...) πήραν με τα πόδια το δρόμο της επιστροφής. Δύωρος ποδαρόδρομος για το χωριό! Τουλάχιστον θα απολαμβάναμε την έρημο πεζή.
Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, από πάνω μας ίπταντο διάφοροι αγέρωχοι αετοί... δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε όμως πού βρίσκονταν τα θηράματα (snacks) τα οποία θα αποτελούσαν τη λεία τους. Έπειτα από ένα 20λεπτο αντιληφθήκαμε ότι ήμασταν εμείς τα υποψήφια snacks τους, μιας και ήμασταν οι μόνοι πεζοπόροι στην ευρύτερη περιοχή τα τελευταία 10 χρόνια...! Μας έπιασε ένας μικρός τρόμος και αρχίσαμε να επιταχύνουμε το βήμα μας, δηλαδή όπου φύγει φύγει στη μέση της ερήμου.

Το San Agustin και οι Φύλακες του Κάτω Κόσμου

2010-09-20T03:21:00.000-07:00

Αγαλματάκια ανθρωπόμορφα και ζωόμορφα ξεφυτρώνουν από παντού στην ευρύτερη περιοχή του San Agustin της Κολομβίας! Ο δρόμος για να φτάσεις ως εκεί πολύ κακοτράχαλος, χώρια που κατά τη διαδρομή μάς έπιασε και λάστιχο, στη μέση του πουθενά και με τη βροχή να πέφτει...
Επισκεφθήκαμε τους χώρους όπου "φύονται" τα αγαλματάκια με ποικίλους τρόπους: με άλογο, με τζηπ, με τα πόδια! Τα αγαλματάκια αυτά δεν είναι άλλο από φύλακες του κάτω κόσμου: προστατεύουν τους τάφους των νεκρών! Άλλοτε ως μεγάλοι ογκόλιθοι που ξεπροβάλλουν για να φυλάσσουν όλη την περιοχή του νεκροταφείου και άλλοτε ως προσωπικοί φρουροί μπροστά στις εισόδους που οδηγούν με μία υπόγεια σύραγγα στους τάφους. Βασικός σκοπός τους να τρομάξουν τα κακά πνεύματα και τους ανεπιθύμητους επισκέπτες, ούτως ώστε οι νεκροί να έχουν μία ήρεμη ζωή στον κάτω κόσμο. Οι τάφοι αυτοί ανήκουν στον εκεί προ-κολομβιανό πολιτισμό που ήταν ανεπτυγμένος στην ευρύτερη περιοχή.

Αρμενάκια

Το πέρασμα στην Κολομβία

2010-09-15T03:58:00.000-07:00

Και ναι! Για άλλη μία φορά τα Αρμενάκια αλλάζουν χώρα! Σειρά της Κολομβίας. Ξεπεράσαμε όλες τις άσχημες φήμες που συνοδεύουν την Κολομβία για την επικινδυνότητα της χώρας και αποφασίσαμε να την επισκεφθούμε! Και δικαιωθήκαμε!
Στάση λοιπόν στο συνοριακό φυλάκιο του Εκουαδόρ, διάσχιση του ποταμού που χωρίζει τις δύο χώρες και νέα στάση στο συνοριακό φυλάκιο της Κολομβίας για τις απαραίτητες σφραγίδες...
Η πρώτη πόλη που συναντήσαμε, το Ipiales, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι μας απογοήτευσε λίγο... δεν κάναμε βέβαια και τις καλύτερες επιλογές στο κατάλυμμα και στο φαγητό... η συνέχεια όμως δεν είχε καμία σχέση με την αρχική απογοήτευση: έπεται στα νέα επεισόδια της Κολομβίας!

Στην αγορά της Coca, Ecuador

2010-09-10T10:35:00.000-07:00

Να σου τα Αρμενάκια σε μία διαφορετική αγορά... διαφορετική όχι τόσο ως προς τη διάταξη, όσο ως προς κάποια προϊόντα.
Προσέξτε τι μπορείτε να προμηθευτείτε στην αγορά της Coca, μιας μικρής πόλης κοντά στη ζούγκλα του Εκουαδόρ: σουβλάκια από σκουλήκια...!, κόκκορα σε σακκούλα σκουπιδιών με τρύπα για να αναπνέει!!!
Η αγορά οργανώνεται κάθε Κυριακή σε ένα συγκεκριμένο χώρο κοντά στο ποτάμι και οι πωλητές είναι κυρίως ιθαγενείς από τις γύρω περιοχές της ζούγκλας. Μάλιστα, η αγορά επιτηρείται από αστυνομικούς προκειμένου να μην υπάρχουν προβλήματα με το ζύγι... υπάρχει λοιπόν η επίσημη ζυγαριά για να μπορεί κάποιος να ελέγχει εάν ο πωλητής τον έχει κλέψει στο ζύγισμα.
Εντύπωση επίσης κάνει το γεγονός ότι οι μητέρες ξεκινάνε τη σταδιοδρομία τους γύρω στα 14 με 15 έτη!!! Στα 25 η γυναίκα θεωρείται λίγο πολύ ήδη γιαγιά! Και μεταφορικά, ίσως καμιά φορά και κυριολεκτικά...

Στη Ζούγκλα με τον Ταρζάν

2010-06-14T11:02:00.000-07:00

Αποκρύψαμε τις κανονικές σκηνές από τη ζούγκλα, διότι σε λίγο καιρό θα τις δείτε να συμβαίνουν "live" στην Ελλάδα...

Στο βίντεο αυτό θα δείτε το απύθμενο βάθος του βάλτου, στο οποίο θα μετατραπεί σε λίγο πλήρως η χώρα μας. Θα δείτε, επίσης, τη μετενσάρκωση του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδος στο ζώο ταπίρ που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο επεισόδιο. Δυστυχώς, δεν θα μπορέσετε να δείτε ακόμα τη μετενσάρκωση του τωρινού πρωθυπουργού, καθώς τη συναντήσαμε αργότερα, σε άλλη χώρα, στο ταξίδι μας.

Τώρα, για όσους σκέφτονται να αφήσουν την Ελλάδα με τα άγρια θηρία και να πάνε στη ζούγκλα με τον Ταρζάν (και τα ήμερα θηρία, βλέπε ταπίρ) τους πληροφορούμε ότι η ζούγκλα επίσης έχει κουνούπια, κάτι μικρά φιδάκια που έρχονται στον ύπνο σου, από διατροφικής απόψεως φασόλια, ανανάδες, μάνγκο, νερά με μικρόβια και πολύ πολύ υγρασία.

Όποιος βέβαια είναι αποφασισμένος να αφήσει το αγνό παρθένο ελαιόλαδο, το σταρένιο ψωμάκι και το ωραίο κρασάκι, προσφορά του θεού Διονύσου, μπορεί να μετοικήσει στο resort της ζούγκλας Arcadia... στην περιοχή Coca (Francisco de Orellana) του Εκουαδόρ (μην πάτε παραμέσα, γιατί ελικόπτερα του στρατού θερίζουν τους ιθαγενείς που αντιστέκονται στην εξόρυξη πετρελαίου από τα εδάφη τους...). Άντε και καλή τύχη!

ΥΓ: Μην πάρετε αντικουνουπικό από την Ελλάδα... δεν πιάνει. Τα κουνούπια αυτά θέλουν ντόπιο αντικουνουπικό. Με το δικό μας δεν την ακούνε μία!

Τα Αρμενάκια

Επισκευή του βιολιού από τον Norberto - Quito, Ecuador

2010-05-29T06:52:00.000-07:00

Πόσο φανταστικό είναι οι συμπτώσεις στη ζωή να σου φέρνουν τόσο μοναδικές εμπειρίες! Κι αυτό γιατί...τη στιγμή που γνωρίσαμε το Luciano, ένα μουσικό από τη Χιλή, διαπιστώσαμε ότι από το βιολί είχε ξεκολλήσει το μπράτσο. Μεγάλη στενοχώρια. Ο Luciano αμέσως μας είπε ότι είχε γνωρίσει κι αυτός έναν επισκευαστή και ότι την επόμενη ημέρα θα πήγαινε το φλάουτό του για επισκευή.
Έτσι και γνωρίσαμε τον Norberto! Έναν από τους καλύτερους επισκευαστές βιολιού του κόσμου, ο οποίος έχει εδρεύσει τα τελευταία χρόνια στην πρωτεύουσα του Ecuador, σε ένα κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής σπίτι περιτριγυρισμένο από υπέροχη φύση. Αργεντίνος ο ίδιος, έχει ζήσει σε διάφορες περιοχές του κόσμου, μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα, στη Ρόδο! Πάθαμε φυσικά πλάκα όταν, ανοίγοντας τη θήκη του βιολιού για να του δείξουμε τη βλάβη, μας αποκρίθηκε στα ελληνικά "Δεν είναι πρόβλημα"!
Εκτός από το ότι είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε έναν υπέροχο άνθρωπο, γεμάτο πάθος για τη δουλειά του η οποία έκανε το Δημήτρη να καταλάβει ότι το να φτιάχνεις όργανα είναι τρόπος ζωής και όχι δουλειά, δόθηκε επίσης στη Γαλήνη η ευκαιρία να παίξει με βιολί αξίας 50.000 ευρώ (ένα από τα βιολιά της συλλογής του Norberto)! Και η πληρωμή για την επισκευή, ήταν ένα μπουκάλι κρασί και ένα τραγούδι από τα Αρμενάκια!
Τελικά υπάρχουν άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο...

Τα Αρμενάκια στο club "Revolucion", στο San Cristobal de las Casas του Mexico, Chiapas

2010-05-15T23:37:00.000-07:00

Ζητούμε συγνώμη που δεν έχουμε ανεβάσει βιντεάκι τόσες μέρες, αλλά μας έφαγαν... οι πρόβες! Ιδού η απόδειξη!
(απόσπασμα από την παράσταση στο club "Revolucion" στο San Cristobal de las Casas, στο Chiapas του Mexico. Μαζί με τα Αρμενάκια, η Έφη στα κρουστά!)

Να κι ένα δεύτερο!

Quito

2010-04-27T09:00:00.000-07:00

Quito... διττός κόσμος: ο ένας από τη ματιά του ζωγράφου, ο άλλος από το φακό μας. Και στο βάθος οι ήχοι της παρέας των μουσικών που συναντήσαμε στο hostel.

Η πρωτεύουσα του Ecuador είναι πόλη αποικιακή, εξ ου και τα χαρακτηριστικά κτήρια και οι πάμπολες εκκλησίες στο κέντρο της. Οι κάτοικοι ανάμεικτοι: άλλοι διατηρούν ακόμα τα στοιχεία του παρελθόντος τους, άλλοι έχουν προσαρμοστεί στις επιταγές της σύγχρονης ζωής.

Η πόλη αυτή βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του κόσμου, καθώς από εκεί περνά η γραμμή του Ισημερινού. Φυσικά, δεν είναι το μόνο μέρος όπου περνά η γραμμή αυτή. Εκεί όμως το προωθούν λιγάκι. Μάλιστα, υπάρχει το ακριβές σημείο όπου μπορείς να βρεθείς ταυυτόχρονα και στα δύο ημισφαίρια!

Τα Αρμενάκια

Το πέρασμα στη χώρα της μπανάνας: Ecuador

2010-04-25T10:39:00.000-07:00

Ακολουθώντας την Panamericana κατά μήκος του Ειρηνικού ωκεανού, πήραμε το δρόμο για τη χώρα της μπανάνας, όπως την ονομάσαμε, το Ecuador.

Το φοβερό ήταν ότι, αφού σφραγίσαμε τα διαβατήριά μας για την έξοδό μας από το Peru, και ξαναμπήκαμε στο λεωφορείο, δεν καταλάβαμε σε ποια ακριβώς στιγμή αφήσαμε τη μία και μπήκαμε στην άλλη χώρα. Τα σύνορα είναι ουσιαστικά ένα ποταμάκι το οποίο βρίσκεται στη μέση ενός χωριού. Το δε χωριό πρέπει να ανήκει και στις 2 χώρες: από τη μία μεριά του ποταμού, δηλαδή, οι κάτοικοι είναι Περουβιανοί και πληρώνονται σε σόλες και από την άλλη είναι Εκουατοριάνοι και πληρώνονται σε δολάρια (το επίσημο νόμισμα του Εκουαδόρ). Περνούσαμε λοιπόν το χωριό με το λεωφορείο και είχαμε ανησυχήσει για το πού βρίσκεται ο έλεγχος των διαβατηρίων... είχαμε βλέπετε ένα άγχος μη μπούμε ως λαθρομετανάστες στη χώρα... τελικά σφραγίσαμε τα διαβατήρια και σηματοδοτήσαμε επίσημα την είσοδό μας στο Εκουαδόρ σχεδόν 2 χιλιόμετρα μετά το χωριό των συνόρων...

Και τα Αρμενάκια ησύχασαν... δεν ήταν λαθρομετανάστες, ήταν επισκέπτες σε νέα, πλέον, χώρα: το Ecuador!

Τα Αρμενάκια

Mancora - το αιώνιο καλοκαίρι και τρίχες κατσαρές!

2010-04-13T19:56:00.000-07:00

Στο hostel της παγωμένης La Paz υπήρχε μια διαφημιστική αφίσα που απεικόνιζε φάτσα κάρτα τα γυναικεία οπίσθια, με σλόγκαν: Mancora, το αιώνιο καλοκαίρι! Τα παγωμένα και απελπισμένα από το κρύο Αρμενάκια, κάθε φορά που έμπαιναν στο hostel έπεφταν πάνω της. Παρασυρμένα από τα δίχτυα αυτής της διαφήμισης, επισκέφτηκαν τελικά αυτόν τον τόπο που τους είχε γίνει εμμονή. Τελικά... τρίχες κατσαρές!

Βέβαια, βούτηξαν για πρώτη φορά τα κορμία τους στον Ειρηνικό ωκεανό. Κολύμπι όμως δεν μπορείς να πεις ότι απολαμβάνεις... πολύ κύμα ρε παιδί μου! Όσο για τα παρελκόμενα (σκυλιά, παιδιά, άλογα, surfers...), πρέπει να τονίσουμε ότι η Λούτσα είναι σαφώς ανώτερη. Για να μη μιλήσουμε για το Ζούμπερι... μίλια μπροστά!

Τα Αρμενάκια

Miraflores, Lima με τον godimitris

2010-04-06T15:26:00.000-07:00

Στη Λίμα είχαμε την τύχη να συναντήσουμε έναν άνθρωπο - αυθεντικό ταξιδιώτη: τον godimitris. Ο Δημήτρης ταξιδεύει εδώ και 4 χρόνια, αναζητώντας στα ταξίδια του, εκτός από νέες εμπειρίες, τους Έλληνες που είναι σκορπισμένοι σε όλες τις γωνιές του πλανήτη! Όλα τα παραπάνω τα αποτυπώνει στο site που έχει δημιουργήσει και μαζί του ταξιδεύουν πολλά άτομα - τουλάχιστον ηλεκτρονικά!

www.godimitris.gr

Με τον Δημήτρη ζήσαμε πολύ όμορφες στιγμές στη Λίμα, όπου και είχε κάνει μία "στάση" από το ταξίδι του για να τελειώσει διάφορες ανειλημμένες υποχρεώσεις. Σε αυτόν οφείλουμε και τη βελτίωση των βίντεό μας!

Στο συγκεκριμένο επεισόδιο τα Αρμενάκια, παρέα με τον godimitris αντικρύζουν τον Ειρηνικό ωκεανό και το ηλιοβασίλεμα στην παραλία του Miraflores της Lima, και ταυτόχρονα κάνουν τα περιβόητα γυρίσματα των πρωτοχρονιάτικων καλάντων!

Αρμενάκια

Lima, αιωνίως συννεφιασμένη

2010-03-28T23:41:00.000-07:00

Ένα από τα ωραιότερα σημεία της αιωνίως συννεφιασμένης πρωτεύουσας του Περού είναι η κεντρική πλατεία της πόλης - η Plaza de Armas (το όνομα που έχουν όλες οι κεντρικές πλατείες των πόλεων στο Περού). Γύρω γύρω βρίσκονται κυβερνητικά κτίρια, καθώς και ναοί.

Στον κεντρικό πεζόδρομο της Lima πετύχαμε τον "χριστουγεννιάτικο επιτάφιο": πρόκειται για μία περιφορά, στην οποία αντί του επιταφίου, περιφέρουν το νεογέννητο Χριστό, υπό τους ήχους μπάντας. Τα άτομα που σηκώνουν τα... βάρη φορούν επίσης στο λαιμό μία θηλιά. Οι πιστοί κουβαλούσαν ομοιώματα του Χριστούλη... στην ουσία κούκλες με τη μορφή του νεογέννητου Χριστού. Αφού λοιπόν τον έκαναν τη βόλτα του, πήγαν και τον εναπόθεσαν μέσα στην εκκλησία του. Άντε και του χρόνου!

Τα Αρμενάκια

Πρώτη φορά τις Άνδεις

2010-03-21T10:43:00.000-07:00

Είναι συναρπαστικό και συνάμα λίγο φοβιστικό να περνάς τους ορεινούς όγκους των Άνδεων... πόσω μάλλον όταν τους περνάς νύχτα. Και το νυχτερινό πέρασμά τους ήταν η μόνη επιλογή που είχαμε για να φθάσουμε γρήγορα στην πρωτεύουσα του Περού.

Αφού το λεωφορείο λικνίστηκε όλη τη νύχτα στις ατέλειωτες στροφές των Άνδεων και αφού διασχίσαμε την έρημο στην οποία είναι χαραγμένες οι γραμμές της Nazca, αντικρύσαμε για πρώτη φορά μετά από μήνες σε απίστευτο υψόμετρο, θάλασσα... και μάλιστα τον Ειρηνικό ωκεανό. Τεράστιες ακτές και το κύμα να σκάει στις αμμώδεις παραλίες.

Μετά από τα όμορφα αυτά τοπία, φθάσαμε στη Lima, την πρωτεύουσα - έπειτα από 23 ολόκληρες ώρες μέσα σε ένα λεωφορείο!

Τα Αρμενάκια

Στου Μάτσου Πίτσου

2010-03-05T20:42:00.000-08:00

Υπάρχουν άτομα τα οποία σύμφωνα με τις συμβουλές των τουριστικών οδηγών, αλλά και άλλων ταξιδιωτών, ξυπνούν τα ξημερώματα για να ανέβουν πρώτοι στο Machu Picchu, για να δουν την ανατολή του ηλίου και να προλάβουν την έλευση των πολλών τουριστών. Εμείς δεν ακολουθήσαμε τις οδηγίες αυτές, βεβαίως, και ξεκινήσαμε την ανάβασή μας στις 10.30.

Μετά από μία απόσταση περίπου 20 λεπτών σε σχεδόν ευθεία, ξεκινάει η ανάβαση με σκαλοπάτια. Το βουνό είναι σχεδόν κατακόρυφο και γεμάτο πυκνή βλάστηση ζούγκλας. Δεν είναι περίεργο ότι υπάρχει τόση βλάστηση, αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχει υγρασία παντού, τόσο από τη βροχή που πέφτει ψιλή- ψιλή σχεδόν συνεχώς, όσο και από τα ποτάμια που περιτριγυρίζουν την περιοχή. Με λίγα λόγια, το τοποίο είναι μαγευτικό. Αλλά η ανάβαση πολύ κουραστική! Μας πήρε σχεδόν 2 ώρες για να φτάσουμε επιτέλους στο περιβόητο Machu Picchu. Για να δούμε ουσιαστικά ένα χωριό των Inkas…

Το Machu Picchu έμενε κρυμμένο μέχρι το 1911 για το δυτικό κόσμο. Μέχρι που τη χρονιά εκείνη ένα καθηγητής του Yale, o Hirram Bingham το ανακάλυψε, για να μας βάλει σε αυτούς τους μπελάδες! Με τη βοήθεια κάποιων χωρικών που γνώριζαν την ύπαρξή του, το βρήκε! Ήταν βεβαίως καλυμμένο από βλάστηση, την οποία και καθάρισαν για να αποκαλυφθεί τελείως το χωριό. Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν καταλήξει ποια ήταν η χρήση του Machu Picchu, ίσως ήταν κάποιο θέρετρο των Inkas… το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν έχει να επιδείξει κάποια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Αυτό που του δίνει τρελό αβαντάζ είναι το τοπίο μέσα στο οποίο είναι χτισμένο! Και αυτό που το κάνει μυστηριακό, πέραν του γεγονότος ότι ήταν ένα κρυμμένο χωριό, είναι τα σύννεφα που βρίσκονται κάτω από τα πόδια σου, καθώς δημιουργούνται από το ποτάμι που εξατμίζεται από τη ζέστη!

Κατά τ’ άλλα, έχουμε την αίσθηση ότι γίνεται πολύ θόρυβος... για ένα χωριό που χτίστηκε μόλις το 1462... Ο πολιτισμός των Inkas αποδείχθηκε πολύ κατώτερος απ’ ό,τι είχαμε στο μυαλό μας. Δεν είχαν ανακαλύψει τη γραφή, ούτε φαίνεται ότι είχαν αναπτύξει επιστήμες. Το αρχιτεκτονικό τους επίτευγμα ήταν, πέρα από τους δρόμους, το ότι έβαζαν πολυγωνικές πέτρες τη μία πάνω στην άλλη, χωρίς να χρησιμοποιούν συνδετικά υλικά... και μάλιστα αυτό στα σημαντικά κτήριά τους...

Και για όλα αυτά έπρεπε να πληρώσουμε είσοδο 45 δολάρια!!! Ε, όχι να σας δίνουμε εμείς την Ακρόπολη, μαζί με άλλα 5 μνημεία 12 ευρώ κι εσείς για ένα χωριό να μας παίρνετε 45 δολάρια. Τα νεύρα του Δημήτρη ήταν απίστευτα!

Τα Αρμενάκια

Παλιά είχε το σχήμα ενός puma

2010-02-24T21:56:00.000-08:00

Το Cusco ήταν η πρωτεύουσα των Inkas. Οι Inkas ήθελαν να δώσουν στην πόλη το σχήμα ενός πούμα. Όταν ήρθαν οι Ισπανοί κατακτητές, κατέστρεψαν την πόλη και τη μετέτρεψαν σε δικό τους, κατά κάποιο τρόπο, κέντρο. Μάλιστα λέγεται ότι υπήρχε ένας ναός των Inkas, που ήταν επενδεδυμένος με χρυσάφι, το οποίο οι Ισπανοί έλιωσαν και μετέφεραν στη χώρα τους. Στη συνέχεια, έχτισαν διάφορες εκκλησίες, πολλές θα έλεγα, και κτήρια αποικιακά. Αυτές οι πολλές εκκλησίες και τα κτήρια είναι που δίνουν στην πόλη αυτό τον, περιέργως, «ιταλικό» αέρα.

Το βράδυ ο κίτρινος φωτισμός της πόλης αναδεικνύει την ομορφιά της. Μάλιστα, φωτίζουν με αντίστοιχα κίτρινα – ειδυλιακά φώτα και τα μνημεία τους, δηλαδή ως επί το πλείστον τις εκκλησίες.

Σήμερα το Cusco είναι αδιαμφισβήτητα πρωτεύουσα των τουριστών. Πλήθη τουριστών συρρέουν στην πόλη με προορισμό το διάσημο πλέον Machu Pichu. Υπολογίζεται ότι οι επισκέπτες φθάνουν το 1 εκατομμύριο ετησίως! Και, όπως φαίνεται σε όλο το Peru, ο τουρισμός είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένος. Οι πρωτοβουλίες, βεβαια, είναι κυρίως ιδιωτικού ενδιαφέροντος. Αυτά για να παίρνουμε παράδειγμα εμείς οι Έλληνες... με πολύ αρχαιότερα μνημεία και προώθηση άθλια, κατά τη γνώμη μας!

Τα Αρμενάκια

Νησιά που επιπλέουν

2010-02-09T16:20:00.000-08:00

Τα νησιά Uros, που βρίσκονται στη λίμνη Titicaca, είναι επιπλέοντα! Οι κάτοικοι τα φτιάχνουν οι ίδιοι με τα λεγόμενα Totora, κάποια φυτά δηλαδή που φυτρώνουν μέσα στη λίμνη. Τις ρίζες τους τις χρησιμοποιούν για τη βάση του νησιού. Στη συνέχεια, βάζουν στρώματα από totora και φτιάχνουν το νησί! Από αυτά φτιάχνουν και τα σπίτια τους και τις βάρκες τους! Τη σήμερον ημέρα, τα νησιά αυτά είναι πολύ οργανωμένα τουριστικά! Οι κάτοικοι, που είναι Aymara (αυτοί που είναι ιδιαίτερα ευτραφείς, τουλάχιστον οι γυναίκες), σε περιμένουν ντυμένοι παραδοσιακά. Σου δείχνουν τα σπίτια τους, σου πουλάνε σουβενίρ, σε κάνουν βαρκάδα με τις βάρκες τους και σε αποχαιρετούν τραγουδώντας! Τρελή οργάνωση και συνεργασία μεταξύ τους!

Στη διαδρομή μας για το Taquile, ένα ακόμη νησί της λίμνης, η λίμνη ήταν τρικυμισμένη και το βαρκάκι κουνιόταν αρκετά επικίνδυνα. Ευτυχώς φτάσαμε στο νησί! Να ναυαγήσει κανείς ανάμεσα στην Ηρακλειά και τη Δονούσα με 8-9 μποφόρ με το Σκοπελίτη, το καταλαβαίνω (αν και ποτέ δε συμβαίνει αυτό, διότι ο καπετάνιος είναι πολύ άξιος!). Αλλά να πας, από 2 μποφόρ στη λίμνη Titicaca, επειδή ο καπετάνιος είναι άχρηστος... έ, όχι!

Τα Αρμενάκια

Amantani: ένα ακριτικό νησί στη λίμνη Titicaca

2010-02-09T16:11:00.000-08:00

Μετά από 3 ώρες μέσα στη λίμνη Titicaca (το όνομά της σημαίνει στα Quechua γκρι πούμα και το caca δεν προφέρεται απλά κάκα, αλλά ένα βαθύ λαρυγγικό κ), φτάσαμε στο νησί Amantani. Ένα οργανωμένο πανηγύρι. Εδώ οι κάτοικοι, που είναι Quechua (με τις ωραίες γάμπες των γυναικών, δηλαδή), σε περιμένουν στο λιμάνι ντυμένοι παραδοσιακά για να σε μεταφέρουν στα σπίτια τους, όπου και καταλύεις! Μάλιστα, οι περισσότερες γυναίκες έχουν μαζί τους τις ρόκες τους για να γνέθουν – καθώς περιμένουν, καθώς ανεβαίνουν τις ανηφόρες! Κάποιες σου μεταφέρουν και τα πράγματά σου.

Εμείς πήγαμε σε ένα σπίτι μαζί με ένα ζευγάρι Κολομβιάνων, τον Alfred και την Alexandrina, και τον Darren από την Αγγλία. Μάλιστα, το σπίτι είχε διάφορα δωμάτια, έμοιαζε λίγο σα μικρό ξενοδοχείο. Οι δε πόρτες ήταν τόσο κοντές που ούτε εγώ δεν χωρούσα να περάσω! Ένιωσα κι εγώ για μια φορά πραγματικά ψηλή! Τα γεύματα στα ετοίμαζε η οικογένεια. Φάγαμε και μεσημεριανό και βραδινό μαγειρεμένο παραδοσιακά σε φωτιά που άναβαν με φύλλα ευκαλύπτου!

Το βράδυ μας έντυσαν κι εμάς παραδοσιακά και μας πήγαν στο πάρτυ που οργανώνει η κοινότητα (κάθε βράδυ, φαντάζομαι) για τους τουρίστες! Δυστυχώς, εγώ δεν είχα πιάσει όλο το νόημα, κι επειδή έκανε κρύο, ντύθηκα κι εγώ άνδρας, με poncho! Στο πάρτυ μουσικές, χορός και ποτά μέχρι τις 10!

Τα Αρμενάκια

Από τη Βολιβία στο Περού

2010-02-09T16:10:00.000-08:00

Φτάσαμε στο Puno του Περού κατά τις 11.30, μετά από ένα δύωρο περίπου ταξίδι από την Copacabana της Βολιβίας. Κατά τη διαδρομή μας απολαύσαμε τη λίμνη Titicaca, καθώς ο δρόμος πηγαίνει περιμετρικά της λίμνης. Από τη μία μεριά της λίμνης, λοιπόν, τη βολιβιάνικη, στην άλλη, την περουβιανή, αφού τη λίμνη τη μοιράζονται οι δύο χώρες!

Το Puno είναι αμφιθεατρικά χτισμένο στις όχθες της λίμνης. Ο Δημήτρης επέμενε ότι μοιάζει με το Ναύπλιο, αλλά εγώ, ως γνήσια Ναυπλιώτισσα, διαφωνώ καθέτως, και νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου, βλέποντας τις σκηνές στο βίντεο! Η κεντρική πλατεία της πόλης ονομάζεται, όπως όλες στο Περού, Plaza de Armas. Κατά τ’ άλλα, υπάρχει ένας κεντρικός πεζόδρομος με πολλά μαγαζιά και εστιατόρια, και πολύ ζωή στην πόλη!

Τα Αρμενάκια

Καλώς ήρθατε στην Τζιά. ΔΗΜΟΣ ΚΕΑΣ... Isla del Sol

2010-02-02T12:49:00.000-08:00

Κατά το μεσημεράκι, πήραμε το καραβάκι για να πάμε από την Copacabana στο Isla del Sol. Το καραβάκι γέμισε τουριστάκια και σιγά σιγά, πολύ σιγά όμως, κατευθύνθηκε προς το νησί. Να φανταστείτε ότι κάποια στιγμή ο «καπετάνιος» μας ζήτησε να κάτσουμε όλοι στο μπροστινό μέρος της βάρκας για να πάμε πιο γρήγορα. Φτάσαμε κατά τις 3 στο λιμάνι του νησιού. Αφού χαλαρώσαμε λίγο, διαπιστώσαμε ότι το χωριό, το Yumani, βρίσκεται στην κορυφή του νησιού. Ξεκινήσαμε λοιπόν την πορεία... η οποία ήταν πραγματικά εξαντλητική!!! Με όλα μας τα πράγματα, τον εξοπλισμό και τα όργανα, και με την έλλειψη οξυγόνου, διότι βρισκόμασταν στα 4.000 περίπου μέτρα, ήταν πραγματικά γολγοθάς! Μας πήρε μερίπου 1,5 ώρα να ανέβουμε, με πολύ λαχάνιασμα και τρελή γυμναστική!

Το Isla del Sol θεωρείτο από τους Incas το μέρος στο οποίο γεννιέται ο ήλιος. Αυτό που είναι ιδιαίτερα όμορφο στο νησί είναι η δύση του ηλίου, που κάθε ημέρα, ανάλογα με τα σύννεφα είναι διαφορετική, με πολλά και υπέροχα χρώματα!

Η λίμνη Titicaca, στην οποία βρίσκεται το νησί, είναι η υψηλότερη πλωτή λίμνη στον κόσμο. Βέβαια, υπάρχει και μία λίμνη στη Χιλή που διεκδικεί τον αντίστοιχο τίτλο! Το σίγουρο είναι ότι τα 4.000 περίπου μέτρα υψόμετρο στο οποίο βρίσκεται η λίμνη δεν είναι λίγα.

Επάνω στο νησί δεν υπάρχουν αυτοκίνητα. Οι μεταφορές, όταν δεν γίνονται από τους ίδιους τους ανθρώπους, γίνονται με γαϊδουράκια, ή και με λάμα! Ναι, είδαμε λάμα φορτωμένα να μεταφέρουν διάφορα υλικά! Οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού έχουν πάει μόνο μέχρι και τη La Paz, γι’ αυτό και πολλοί από αυτούς φοβούνται την πόλη, λόγω των αυτοκινήτων. Δε λέμε, όντως ο τρόπος που αναμειγνύονται οι άνθρωποι και τα αυτοκίνητα στη La Paz, είναι λίγο επικίνδυνος, ακόμα και για εμάς. Πόσω μάλλον για τους κατοίκους του Isla del Sol που δεν είναι καθόλου εξοικειωμένοι με τα αυτοκίνητα!

Οι ρυθμοί στο νησί είναι κάθε άλλο παρά τουριστικοί. Μάλλον έχουν διαφορετική, από τη δυτική, αίσθηση του χρόνου. Προσθέτοντας και το γεγονός ότι δεν έχουν δει πώς λειτουργούν τα πράγματα εκτός του νησιού, η αναμονή για να εξυπηρετηθείς γίνεται σχεδόν τραγική. Να φανταστείτε ότι την ημέρα των εκλογών (6 Δεκεμβρίου) πήγαμε σε ένα εστιατόριο και κάναμε να φάμε 3 ώρες, καθώς ο μπαμπάς – ψήστης είχε πάει να παίξει ποδόσφαιρο, και περιμέναμε να γυρίσει για να μας ψήσει το κοτοπουλάκι μας! Μια άλλη ημέρα το μεσημέρι, κάναμε σχεδόν 1,5 ώρα για να φάμε μία... ομελέτα! Δύο άλλα ζευγάρια τουριστών που είχαν κάνει την ίδια παραγγελία λίγο μετά από εμάς, δεν άντεξαν και έφυγαν προτού φάνε!

Τα Αρμενάκια

La Paz: περίεργα κι όμως αληθινά

2010-01-31T07:32:00.000-08:00

Στη La Paz κυκλοφορούν δύο είδη λεωφορείων: τα mini bus και τα microbus. Τα mini bus είναι τα μικρά λεωφορειάκια, σαν το βανάκι του Δημήτρη, μόνο που έχει παράθυρα και καθίσματα πίσω. Σε κάθε τέτοιο λεωφορειάκι υπάρχει εκτός από τον οδηγό και ο κράχτης- εισπράκτορας, η δουλειά του οποίου είναι να φωνάζει όλους τους προορισμούς του λεωφορείου για να μαζέψει όσο περισσότερο κόσμο μπορεί! Και τον περισσότερο κόσμο μπορούν να τον μαζέψουν από το κέντρο, και ιδίως από την λεωφόρο Prado την οποία θα δείτε και στο βίντεο.

Τα microbus είναι μάλλον τα επίσημα λεωφορεία της πόλης, παλιά Dodge και παρεμφερείς μάρκες, τα οποία είναι όμως πολύ καλοδιατηρημένα. Microbus πήραμε μία άλλη μέρα για να πάμε στη γειτονιά El Alto, στην κορυφή της πόλης. Αγκομαχούσε πραγματικά το λεωφορείο στις ανηφόρες. Η διακόσμηση μέσα στο λεωφορείο δε τελείως αλλοπρόσαλλη! Απο τη μία αυτοκόλλητα του Χριστού και της Παναγίας, από την άλλη ήρωες του catch! Κουκλάκια λαγουδάκια, αετοί να κρέμονται...

Κάθε μαγαζί πρέπει να έχει και ρεύμα. Ε, και αφού τα μαγαζιά είναι στο δρόμο, παίρνουν ρεύμα από τις κολώνες της βολιβιάνικης ΔΕΗ: βάζουμε πολυμπριζάκι και απλώνουμε μπαλαντεζίτσες ιδιοκατασκευής. Τώρα, άμα βρέξει και γίνει κανένα βραχυκύκλωμα, δεν τρέχει και τίποτα!

Υ.Γ. Ευχαριστούμε πολύ τον Γιώργο - Gonzalo, που μας βοήθησε να καταλάβουμε το video editing!

La Paz, ένα απέραντο πανηγύρι!

2010-01-26T16:00:00.000-08:00

Η La Paz είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή από τη στιγμή που μπαίνεις στην πόλη με το λεωφορείο. Ο δρόμος διασχίζει, κατά κάποιο τρόπο, την κορυφογραμμή και έχεις πλήρη θέα της «χαράδρας» στην οποία είναι χτισμένη η πόλη της ειρήνης (La Paz σημαίνει Ειρήνη). Στις δύο πλευρές, σα να είναι πλαγιές λόφου, βρίσκονται τα κτίσματα της πόλης, τα οποία ενώ είναι με τα τούβλα, δε φαίνονται άσχημα... έχει μία μαγεία το χρώμα του τούβλου, όταν φωτίζεται μετά από τη βροχή. Πόσω μάλλον το βράδυ όταν ανάβουν τα φώτα.

Εν τω μεταξύ, ολόκληρη η πόλη είναι μία τεράστια αγορά. Πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς! Δεν ξέρω εάν παίρνουν άδεια ή αν πληρώνουν για το πόστο τους... Διαπιστώσαμε ότι ο τρόπος που κινείται το χρήμα μεταξύ τους προσομοιάζει πολύ σε ένα είδος ανταλλακτικής οικονομίας. Είναι σα να ανταλλάζουν μεταξύ τους είδη, καθώς οι διάφορες συναλλαγές αφορούν λίγα Bolivianos που αλλάζουν συνεχώς χέρια: σε ψωμί, τυρί, empanadas, μπισκότα, σαμπουάν, χαρτιά υγείας κλπ κλπ.

Το σίγουρο είναι ότι οι ανηφόρες που πρέπει να ανέβεις για να πας οπουδήποτε είναι απίστευτες. Όσο για τον προσανατολισμό σου μέσα στην πόλη, εκτός από τα κεντρικά σημεία,για τα υπόλοιπα πρέπει να τα περάσεις πολλές φορές για να αντιληφθείς πώς συνδέονται οι δρόμοι και ποια ανηφόρα σε βγάζει σε ποια ανηφόρα.

Είναι εκπληκτικό το πόσες φορές την ημέρα τρώνε οι Βολιβιάνοι: σούπα, κρέας, empanadas, ψωμάκια, τυράκια, σαντιγύ με coca-cola! και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Τρώνε με συχνότητα μίας με δύο ώρες. Ακόμα και αν το μαγαζί τους είναι ανοιχτό, εφόσον τρώνε, δε σου δίνουν καμία σημασία... προέχει το φαί. Τα φαγητά τους για take away, ακόμα και αν είναι υγρά, τα βάζουν σε σακουλάκι για τη μεταφορά... και δεν πτοούνται. Τα σακουλάκια αυτά, ακόμα και αν έχουν ας πούμε σούπα μέσα, δε μασάνε τα βάζουν χύμα στην τσάντα τους. Στο ίδιο μεταφορικό μέσο βάζουν και τους χυμούς, τους καφέδες και άλλα ροφήματα του δρόμου που πίνουν. Η μόνη διαφορά με τις σούπες, είναι ότι σε αυτά τα σακουλάκια προσθέτουν και ένα καλαμάκι... για να μπορείς να πιείς το περιεχόμενο!

Η κύρια φυλή που υπάρχει στη La Paz, είναι οι Aymara. Η φυλή αυτή, μαζί με άλλες, ήταν ουσιαστικά υπόδουλοι στους Incas, όπως μάθαμε. Δεν είναι ιδιαίτερα σωματώδεις, εκτός από τις γυναίκες που έχουν τεράστιες περιφέρειες, οι οποίες γίνονται ακόμα πιο τεράστιες με τις φούστες που φοράνε! Αλλά είναι ανθεκτικές: κουβαλάνε, κάνουν χειρωνακτικές δουλειές...

Τα Αρμενάκια

Το άλλο μοναδικό που μας συνέβη στη La Paz είναι ότι επιτέλους συναντήσαμε τους πρώτους Έλληνες ταξιδιώτες. Και λέω μοναδικό, διότι όπου πηγαίνουμε και τους λέμε ότι είμαστε από την Ελλάδα, η συνήθης απάντηση που παίρνουμε είναι ότι είστε οι πρώτοι Έλληνες ταξιδιώτες που γνωρίζουμε! Είμαστε κάτι σαν είδος προς εξαφάνιση… ή μάλλον προς εμφάνιση! Τα παιδιά, ο Αλέξης και η Κατερίνα, έχουν παρόμοια ιστορία με εμάς (παντρεύτηκαν, παράτησαν τις δουλειές τους και κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι με τα λεφτά του δώρου του γάμου, καταγράφουν το ταξίδι τους σε blog, κάνουν couchsrufing…), μόνο που μένουν στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησαν το ταξίδι τους με αντίθετη πορεία από τη δική μας: από τη Βενεζουέλα θα κάνουν το γύρο της Νότιας Αμερικής και θα καταλήξουν πάλι εκεί.

Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει, εμείς δε βγάζουμε φωτογραφίες το ταξίδι μας! Στο blog των παιδιών μπορείτε να βρείτε εκπληκτικές φωτογραφίες από τα μέρη που επισκέπτονται!
http://www.tha-paei-makria-i-valitsa.blogspot.com

ΙΚΕΑ αλά Βολιβία

2010-01-26T15:53:00.000-08:00

Από τη La Higuera φύγαμε με το 4x4 αυτοκίνητο ενός γελαδάρη! Είχε μια feria – κάτι σαν αγορά – στη μέση του πουθενά, 10 χλμ πιο πάνω από τη La Higuera και είχε πάει ο τύπος να αγοράσει αγελάδες, κι έτσι κατά την επιστροφή του, κανονίσαμε να πάρει κι εμάς. Στο αυτοκίνητο είχε άλλους δύο – τα πράγματά μας μπήκαν στην καρότσα. Και το κόστος του lift: 30 Bolivianos (3€)/ άτομο – πάλι μας έκοψαν το κωλαράκι. Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε. Πήρε ο γελαδάρης ένα λάσο, έπιασε έναν ταύρο που έβοσκε σε ένα χωράφι και περιμέναμε το φορτηγό – το camion- για να το φορτώσει. Το camion εν τω μεταξύ είχε το μισό χώρο στην καρότσα για να μεταφέρει ανθρώπους, και τον άλλο μισό για τα γελάδια – ευτυχώς που τελικά δεν πήγαμε κι εμείς με το camion, ¨οπως ήθελε αρχικά ο Δημήτρης. Φόρτωσε τον ταύρο και ξαναξεκινήσαμε. Εν τω μεταξύ, ήταν σα να μην υπήρχαμε για το γελαδάρη και τους άλλους δυο στο 4x4. Μας είχαν σπάσει τα νεύρα με την πάρτη τους. Μετά από δύο ώρες μας «ξεφόρτωσε» στη Valle Grande. Στους άλλους πήρε 20 Bolivianos (2€), σε εμάς 30. Και μας είπε ότι το 50αρικο που του δώσαμε είναι πλαστό. Ευτυχώς, εμφανίστηκε σαν από μηχανής θεός μια κυρία και του είπε ότι δεν είναι falso (πλαστό)!

Τα λεωφορεία – ΚΤΕΛ της Βολιβίας εκτελούν και χρέη μεταφορικής. Με το λεωφορείο που πήραμε από τη Vallegrande κάναμε δύο στάσεις για να φορτώσουμε στο πάνω μέρος του λεωφορείου 2 κρεβάτια! Μεταφορές μετακομίσεις IKEA!

Η όλη διαδρομή ήταν μέρος της Ruta del Che – διαδρομές που είχε ακολουθήσει ο Comandante με τους guerilas του προσπαθώντας να οργανώσει στην περιοχή εκεί ένα κέντρο για να εξαπλώσει την επανάσταση σε όλη τη Νότια Αμερική.

La Higuera – Vallegrande: το τελευταίο κεφάλαιο του Che

2010-01-22T10:24:00.000-08:00

Το βράδυ της 7ης Οκτωβρίου του 1967 ένας μεγάλος άνδρας πέρασε το κατώφλι ενός μικρού σχολείου, σε ένα χωριό της Βολιβίας, στη μέση του πουθενά, τη La Higuera. Στο σχολείο αυτό μεταφέρθηκε τραυματισμένος, αφότου συνελλήφθη στο φαράγγι του Churo, όπου είχε δώσει την τελευταία του μάχη. Εκεί τον κράτησαν αιχμάλωτο μέχρι και την εκτέλεσή του, το πρωινό της 9ης Οκτωβρίου. Στη συνέχεια, μετέφεραν με ελικόπτερο το πτώμα του σε ένα κοντινό μεγαλοχώρι, το Vallegrande. Στη lavanderia του τοπικού νοσοκομείου, έπλυναν το πτώμα του, το εξέθεσαν στους δημοσιογράφους και τους ντόπιους και έκοψαν τα χέρια του για αναγνώριση των δακτυλικών του αποτυπωμάτων. Θάφτηκε με μυστικές διαδικασίες σε ένα μέρος κοντά στο νεκροταφείο του χωριού. Η τοποθεσία ταφής του παρέμεινε άγνωστη μέχρι και το 1997! Στην τοποθεσία αυτή σήμερα υπάρχει ένα μαυσωλείο.

Υ.Γ. Πέρασαν 30 χρόνια για να μάθουμε πού είχε θαφτεί. Καλά, στη Vallegrande και δίπλ α στο νεκροταφείο κανένας δεν είδε χώμα σκαμμένο; Λες και στη Vallegrande δεν κουτσομπολεύαν ποτέ τα τεκτενόμενα εκείνης της εποχής. Και μιλάμε τώρα για ένα χωριό.

Τώρα όλοι έχουν την αφίσα τους μέσα στο μαγαζί τους και αποτελεί τουριστική attraction και προϊόν εκμετάλλευσης. Αξίζει να πούμε ότι στη Vallegrande η πλειονότητα των κατοίκων υποστηρίζουν τον πρώην στρατιωτικό, υποψήφιο πρόεδρο της Βολιβίας, Manfred. Και γενικά μας δόθηκε η αίσθηση ότι όλη η περιοχή τριγύρω έχει ένα έντονο δεξιό – στρατιωτικό χαρακτήρα.

Αφού δεν κατάφεραν να τον πιάσουν στο Κογκό, τον «έστειλαν» στα βουνά της Βολιβίας, όπου στάθηκαν πιο τυχεροί! Εξαθλιωμένος και χωρίς υποστήριξη, σε ένα τόπο μάλλον αφιλόξενο για τις ιδέες που πρέσβευε, ήταν φυσικό και επόμενο να γραφτεί η τελευταία σελίδα του...

Τώρα φιγουράρει παντού, ακόμα και σε πακέτα τσιγάρων! Ίσως μας κοιτάει από κάπου εκεί ψηλά, βλέπει και το φιλαράκι του στην Κούβα που τό ‘χει κάνει από μαρξοσοσιαλιστικό καθεστώς, πλήρη μοναρχία. Διότι πώς αλλιώς ονομάζεται το καθεστώς στο οποίο ένα άτομο κατέχει την εξουσία εδώ και 41 χρόνια; Μοναρχία ή Κούβα; Και αυτό που είναι ακόμα πιο λυπηρό είναι ότι εάν είχαμε ένα Κουβανό φίλο, δεν θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να δει αυτό το video…γιατί απλά δεν έχει ελεύθερη πρόσβαση στο internet…

Aπό το Sucre στη Samaipata

2010-01-19T17:44:00.000-08:00

Το να ταξιδεύεις με το λεωφορείο, ανεξαρτήτως του πόσο καλό είναι, είναι απίστευτη πολυτέλεια, την οποία, δυστυχώς ορισμένοι ντόπιοι δε διαθέτουν, γι’ αυτό και αναγκάζονται να κάνουν αυτές τις διαδρομές στις καρότσες των φορτηγών...

Το λεωφορείο έφευγε στις 5 από το Sucre. Στις 4.30 πήγαμε στο γκισέ που είχαμε βγάλει το εισιτήριο και κάναμε ... check-in: ζύγισμα στις βαλίτσες, χαρτάκι και τέτοια. Ούτε στο Ελ. Βενιζέλος να ήμασταν! Το λεωφορείο έφυγε τελικά 5.20: αρκετός χώρος μέσα στο λεωφορείο, αν και δεν ήταν πολύ καινούργιο.

Μετά από λίγο άρχισε ο «δρόμος – σαμαράκια». Έπεσε και το απόλυτο σκοτάδι κατά τις 7.30 (ούτε ένα ελάχιστο φωτάκι μέσα στο λεωφορείο) και το σκηνικό μετατράπηκε σε spooky- μυστηριακό. Ο δρόμος περνούσε από παντού: ποτάμια, βουνά και ό,τι άλλο που δεν αντιλαμβανόσουν, καθώς το μόνο που έβλεπες ήταν τα μπροστινά φώτα του λεωφορείου! Γύρω στις 8.30, περνώντας από ένα δύσκολο σημείο ακούγεται ένα φσσσσσς – και σκάει το λάστιχο! Ευτυχώς ο οδηγός, μέσα σε ένα 20λεπτο το άλλαξε, μέσα στο σκοτάδι, στη μέση του πουθενά, με τη ρεζέρβα!

Το highlight της βραδιάς ήταν ότι στην πραγματικότητα το δρομολόγιο διέθετε 2 οδηγούς: ο ένας οδηγούσε, ενώ ο άλλος κοιμόταν... στο χώρο των αποσκευών – με κυριλέ στρωματάκι! Τώρα, πώς άντεχε με τόσο κούνημα, κλεισμένος εκεί κάτω και κοιμόταν κιόλας, ένας Θεός ξέρει!

Η διαδρομή ήταν στην πλειονότητά της κακοτράχαλος δρόμος. Εσείς, ευτυχώς, θα δείτε στο βιντεάκι πλάνα παρμένα μόνο από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο! Φτάσαμε στη Samaipata στις 6 το πρωί.

Οι αγορές του Sucre

2010-01-02T20:16:00.000-08:00

Κατά την προσφιλή μας τακτική, επισκεφθήκαμε τις αγορές του Sucre.

Στις αγορές αυτές μπορείς να βρεις τα πάντα. Είναι πολύχρωμες, ειδικά στα τμήματα που πουλάνε φρούτα και λαχανικά! Ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι όσοι πουλάνε τα ίδια πράγματα βρίσκονται πραγματικά ο ένας δίπλα στον άλλον. Αυτό αποτελεί κανόνα στη Βολιβία!

Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα με τον godimitris!

2009-12-30T22:12:00.000-08:00

Αυτή τη φορά τα κάλαντα δεν τα είπαμε μόνοι μας! Τα είπαμε παρέα με τον Δημήτρη, τον godimitris δηλαδή - www.godimitris.gr -, με φόντο τον Ειρηνικό ωκεανό, στο Miraflores της Lima, Peru!
Να τα πούμε;

Sucre: η ... άσπρη πρωτεύουσα της Βολιβίας

2009-12-30T13:40:00.000-08:00

Το Sucre είναι η πρωτεύουσα της Βολιβίας – στη La Paz εδρεύει η κυβέρνηση, κι έχουν μια κάποια φιλονικία για το ζήτημα. Ονομάζεται και άσπρη πόλη. Είναι χτισμένη στα 2.790 μ. και έχει σίγουρα διαφορετικό «αέρα» σε σύγκριση με τις άλλες πόλεις και χωριά που είχαμε επισκεφτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή – συγκεκριμένα πιο ευρωπαϊκό αέρα. Εξάλλου τα κτίρια που κάνουν αυτή τη διαφορά είναι τα αποικιακά, δηλαδή τα ευρωπαϊκά. Εδώ μάλιστα εντοπίσαμε και το πρώτο Super Mercado – super market δηλαδή, στη Βολιβία.

Ένα από τα βράδια πήγαμε στο Café Amsterdam που το έχει μία ευτραφής ολλανδέζα για να φάμε. Εκεί ακούσαμε και μια βολιβιάνικη μπάντα live… που θα μπορούσε κάλλιστα, τοποθετώντας τα ειδικά φτερά, να κάνει μεγάλη καριέρα στην Ερμού!

Να αναφέρουμε εδώ ότι βιώσαμε την προεκλογική περίοδο στη Βολιβία, καθώς στις 6 Δεκεμβρίου θα λάμβαναν χώρα οι προεδρικές εκλογές. Γι’ αυτό και συναντήσαμε διάφορες προεκλογικές εκδηλώσεις – κυρίως του Evo Morales, τωρινού προέδρου. Bolivia avanza, Evo no se canza! Evo de Nuevo!

Potosi – η πόλη των ορυχείων...

2009-12-29T18:33:00.000-08:00

Στο ταξίδι μας από το Uyuni προς το Potosi της Βολιβίας, οι αποσκευές μπήκαν στο πάνω μέρος του λεωφορείου, τακτοποιήθηκαν επιδέξια από τον «εισπράκτορα» και τυλίχθηκαν με το κλασικό μπλε πανί, για να προστατεύονται από τη σκόνη των δρόμων. Με το που επιβιβαστήκαμε στο «σταθμό», μπήκε ένας αστυνομικός, ο οποίος μάλλον έλεγξε εάν υπήρχαν υπεράριθμοι επιβάτες... και τη στιγμή εκείνη δεν υπήρχαν, μόλις λίγα μέτρα όμως πιο κάτω γίναμε υπεράριθμοι. Το λεωφορείο σταμάτησε και μπήκαν και οι όρθιοι: οι οποίοι δεν πτοήθηκαν καθόλου, ακόμη και αν κουβαλούσαν μωρά στην πλάτη, ρίχναν που και που τον υπνάκο τους.
Μόνο το ένα δέκατο της διαδρομής είναι ασφαλτοστρωμένος δρόμος. Γι’ αυτό και μία απόσταση περίπου 215 χλμ μας πήρε 6 ώρες για να την διανύσουμε. Ευτυχώς που δεν ήταν ακόμα η περίοδος των βροχών και καταφέραμε να περάσουμε χωρίς δυσκολία τόσο τα ποταμάκια, όσο και τους υπόλοιπους χωμάτινους δρόμους. Εξάλλου, τα λεωφορεία είναι εφοδιασμένα με ρόδες σαν τρακτέρ!
Το Potosi βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 4.100 μέτρα και είναι η υψηλότερη πόλη στον κόσμο. Πολλές ανηφόρες καθώς είναι χτισμένο σε βουνά. Η πρώτη δε ανηφόρα να την περπατάς φορτωμένος με όλα τα πράγματα, ανυπόφορη. Εξάλλου το υψόμετρο και η έλλειψη οξυγόνου κάνουν τα πράγματα ιδιαίτερα δύσκολα!
Στη σύντομη βόλτα μας, βρήκαμε μια όμορφη πόλη με στενά δρομάκια, πολλές εκκλησίες, τεράστια αγορά – mercado- πλακόστρωτους δρόμους – πολύ κόσμο σε αυτούς – και το πιο αξιοπερίεργο: σπίτια με χαγιάτια που σου έδιναν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μία ελληνική πόλη της Μακεδονίας – στην Καστοριά για παράδειγμα!
Δίπλα στο Potosi βρίσκεται το βουνό Cerro Rico το οποίο διαθέτει κοιτάσματα ασημιού και στο οποίο λειτουργούν ακόμα ορυχεία, όπου εργάζεται και η πλειονότητα των κατοίκων της πόλης.

Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα, από τη Λίμα του Περού

2009-12-23T15:05:00.000-08:00

Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα, από τη Λίμα του Περού

Στο Uyuni

2009-12-23T10:54:00.000-08:00

Το Uyuni είναι ένα χωριό, το οποίο παρόλη την απλότητά του, είναι όμορφο. Η βασική δραστηριότητα στο χωριό είναι τουριστική: υπάρχουν δεκάδες πρακτορεία τα οποία διοργανώνουν τις εκδρομές στο Salar de Uyuni και στις γύρω περιοχές. Εμείς μείναμε τρεις μέρες πριν και μια μέρα μετά την εκδρομή μας στο Salar.
Όπως κάθε χωριό ή πόλη στη Βολιβία που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και το Uyuni διαθέτει την αγορά του, στην οποία πωλούνται τα πάντα. Άλλωστε τα μαγαζιά που στεγάζονται σε κλειστό χώρο είναι ελάχιστα!
Στο χωριό ακόμα ανακαλύψαμε και μία ωραία τοπική ταβέρνα που έψηνε στα κάρβουνα λάμα, κοτόπουλο, λουκάνικα και τα σχετικά. Εκεί δειπνήσαμε όλες τις μέρες της παραμονής μας στο χωριό. Και ο λογαριασμός, πολύ φιλικός στον καταναλωτή: 30-35 Bolivianos (3- 3,5 €) κάθε δείπνο!

Όταν λέμε «ΤΟ τοπίο» εννοούμε... Salar de Uyuni - 7

2009-12-23T10:50:00.000-08:00

Στα σύνορα με Χιλή, αφήσαμε τους Ελβετούς ποδηλάτες, για να συνεχίσουν με τα ποδήλατα τους για τη Χιλή.Μπορεί να μην επισκεφθήκαμε τη Χιλή, αλλά βρεθήκαμε στα σύνορα και την αντικρύσαμε – τα βουνά τουλάχιστον που τη χωρίζουν με τη Βολιβία, γιατί στα σύνορα εκτός από ένα φυλάκιο, δεν είχε απολύτως τίποτε άλλο.

Κατά την επιστροφή μας στο Uyuni, σταματήσαμε στο χωριό Villa Mar για να φάμε ρύζι με τόνο, σε ένα παρακμιακό μαγαζάκι του χωριού! Μετά το χωριό Villa Mar, ο Juan, ο οδηγός, έδωσε σε μία γιαγιά 50 Bs για να σηκώσει την μπάρα και να μας αφήσει να συνεχίσουμε το δρόμο μας. Αυτά ήταν τα διόδια! για το χωματόδρομο με τα χιλιάδες σαμαράκια, που μας τράνταζαν στην κυριολεξία σε όλη τη διαδρομή, αν εξαιρέσεις την πορεία μέσα στα αλάτια του Salar!

Στη συνέχεια, περάσαμε από τη Valle de rocas και το χωριό San Cristobal για να φθάσουμε τέλος στο Uyuni κατά τις 5 το απόγευμα, μετά από μια πραγματικά εξαντλητική μέρα – περίπου 13 ώρες μέσα στο τζιπ, με άπειρα κουνήματα!

Όταν λέμε «ΤΟ τοπίο» εννοούμε... Salar de Uyuni - 6

2009-12-22T10:55:00.000-08:00

Την τρίτη ημέρα της εκδρομής, το πρωινό ξύπνημα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. 4 η ώρα τα ξημερώματα! Ούτε στο στρατό έτσι! Κι όλ’ αυτά υποτίθεται για να προλάβουμε την ανατολή του ηλίου. Η οποία, δε λέμε, ωραία ήταν, αλλά too much για τέτοια ώρα!

Πρώτος σταθμός της ημέρας λοιπόν, τα Geysers sol de manana, που βρίσκονται στα 4.270μ. Μέσα από τη γη ανέβλυζαν θερμοί ατμοί, και καθώς δεν είχε καν ξημερώσει ακόμη, έδιναν μια κάπως απόκοσμη αίσθηση.Κατά τις 6 φθάσαμε στα Aguas termales. Είναι μια λιμνούλα με θερμά, ιαματικά νερά. Φυσικά εμείς δεν μπήκαμε – στα ίδια νερά θα είχαν μπει και θα έμπαιναν ακόμα εκατοντάδες τουριστάκια, άπλυτα για τουλάχιστον 3 ημέρες. Δεν πάμε καλύτερα στην Αιδηψό ή στα Καμμένα Βούρλα! Στη συνέχεια πήραμε το γνωστό, πλέον, πρωινό.

Επόμενη στάση στο Desierto de Salvador Dali. Είναι μία έρημος που έχει πάρει το όνομά της από το διάσημο ζωγράφο, καθώς οι ηφιαστειακές πέτρες που είναι διεσπαρμένες πάνω στην άμμο, θυμίζουν πολύ τους πίνακές του.

Η Laguna Verde, στα 4.400 μ. είναι μία λίμνη που έχει, όπως λέει και το όνομάς της, πράσινο χρώμα. Από πάνω της στέκεται το ηφαίστειο Volcan Licancabur, στα 5.960 μ., το οποίο βρίσκεται στα σύνορα με τη Χιλή.

Η Laguna Blanca είναι μία ακόμα γειτονική λίμνη, την οποία θαυμάσαμε κατά τη διαδρομή μας προς τα σύνορα με τη Χιλή.

Όταν λέμε «ΤΟ τοπίο» εννοούμε... Salar de Uyuni - 5

2009-12-21T17:44:00.000-08:00

Αφού μπήκαμε στο εθνικό πάρκο Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa και πληρώσαμε 30 Bs/ άτομο (3€), κατευθυνθήκαμε προς τη Laguna Colorada, τη χρωματιστή λίμνη. Είναι κόκκινη κυρίως και το χρώμα αυτό το παίρνει λόγω του σιδήρου που περιέχει. Καθώς ο άνεμος φυσά στη λίμνη – και φυσά συνήθως μέχρι και τις 8 το απόγευμα - το νερό της λίμνης οξυδώνεται και παίρνει το χρώμα αυτό. Η λίμνη Laguna Colorada ήταν επίσης υποψήφια για τα νέα 7 θαύματα του κόσμου, εξ ου και οι αφίσες που ενθάρρυναν τον κόσμο να ψηφίσει υπέρ της – τελικά δε νομίζω να βγήκε.

Διανυκτερεύσαμε σε ένα παρακμιακό hostel δίπλα στη Laguna Colorada: δεν ήρθε κανένα άλλο group στο Hostel αυτό (μάλλον κάτι θα ήξεραν!). Φτάσαμε κατά τις 3 και το βράδυ δειπνήσαμε με σούπα λαχανικών και μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα (όλο και χειροτέρευε το φαγητό που μας προσέφεραν, με άλλα λόγια!). Έκανε πάρα πολύ κρύο, τόσο έξω όσο και μέσα στο Hostel. Ευτυχώς που είχαμε μαζί μας τα sleeping bags μας και δεν ξεπαγιάσαμε τελείως. Ύπνος κατά τις 9 το βράδυ – για να πάμε για clubbing αργότερα βεβαίως βεβαίως (ωραίο χιούμορ)!

Όταν λέμε «ΤΟ τοπίο» εννοούμε... Salar de Uyuni - 4

2009-12-20T11:03:00.000-08:00

Λιμνών συνέχεια... Η δεύτερη λίμνη ήταν η Laguna Edionda. Εξίσου μαγευτική λίμνη, με πολλά πολλά φλαμένκος. Η συγκεκριμένη είχε μάλιστα και θείο – εξ ου και η μυρωδιά του κλούβιου αυγού που αναδυόταν στον αέρα. Λόγω του υψομέτρου, τα σύννεφα στον ορίζοντα έδιναν ένα εκπληκτικό background στο τοπίο!

Μετά τη Laguna Honda, σταματήσαμε στο Arbol de Piedra. Πρόκειται για διάφορους σχηματισμούς βράχων – μάλλον ηφαιστειακών – στη μέση της ερήμου. Ένας βράχος μάλιστα μοιάζει με δέντρο και αυτός έχει δώσει το όνομα στην περιοχή. Στην ευρύτερη περιοχή φυσάει σχεδόν πάντα, πολύ δυνατός αέρας.

Όταν λέμε «ΤΟ τοπίο» εννοούμε... Salar de Uyuni - 3

2009-12-19T15:46:00.000-08:00

Τη δεύτερη ημέρα της εκδρομής μας, πήραμε το πρωινό μας στο hostel κατά τις 6, το οποίο περιελάμβανε το δημοφιλές Dulce de leche και αναχωρήσαμε για τη συνέχεια του ταξιδιού μας κατά τις 6.30.
Μετά από μία στάση σε ένα χωριό για να θαυμάσουμε ένα κοπάδι με λάμα, σταματήσαμε στο Mirador de Volcan Ollague. Είναι ένα μέρος όπου μπορείς να δεις της θέα του ηφαιστείου Ollague, που έχει ύψος 5.865 μ. και μικρή δραστηριότητα ως ηφαίστειο.
Ήρθε στη συνέχεια η σειρά των λιμνών, χαρακτηριστικό γνώρισμα των οποίων είναι ότι φιλοξενούν πολλά φλαμένκος. Lagunas de flamencos, λοιπόν, με πρώτη τη Laguna Quanapa (Κανιάπα). Ο καθρεφτισμός του τοπίου μέσα στις λίμνες είναι πανέμορφος. Και τα πουλιά που κινούνται αργά στα νερά της λίμνης σε μεταφέρουν σε άλλη διάσταση!

Όταν λέμε «ΤΟ τοπίο» εννοούμε...Salar de Uyuni - 2

2009-12-17T21:59:00.000-08:00

Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας μέσα από το Salar. Παντού τριγύρω αλάτι, ένα τεράστιο άσπρο τοπίο. Στη μέση του Salar, συναντήσαμε το Isla del Pescado ή Incahuasi, νησί των ψαράδων ή σπίτι των Incas. Το Isla del Pescado ήταν νησί όταν το salar ήταν νερό – θάλασσα. Είναι γεμάτο από πάρα πολλούς κάκτους και η είσοδος για να επισκεφθείς επάνω το νησί κοστίζει 15 Bs (1,5€). Εμείς τσιγκουνευτήκαμε! και δεν μπήκαμε, πήγαμε μόνο γύρω-γύρω από το νησί. Είχαμε όμως έτσι την ευκαιρία να ταϊσουμε κρακεράκια το Roadrunner – το γνωστό μπιπ μπιπ!- που τριγύριζε έξω από το νησί.

Κατά τις 5 φτάσαμε στο Hostel μας, που ήταν και αυτό φτιαγμένο από αλάτι, και μάλιστα πολύ προσεγμένο. Δειπνήσαμε με σούπα λαχανικών, κοτόπουλο και papas fritas (πατάτες τηγανιτές) και κοιμηθήκαμε κατά τις 10, λόγω πρωινού ξυπνήματος την επόμενη ημέρα.
Εκεί τσιμπήσαμε και τους Ελβετούς συνταξιδιώτες μας Bettina Και Gabriel, οι οποίοι έκαναν το Salar με ποδήλατα!

Όταν λέμε «ΤΟ τοπίο» εννοούμε... Salar de Uyuni - 1

2009-12-16T22:11:00.000-08:00

Από το Uyuni ξεκινήσαμε ένα φανταστικό 3ήμερο τουρ – εκδρομή στο λεγόμενο Salar de Uyuni, στην επαρχία του Potosi. Μας κόστισε 520 (από 550 Bolivianos/ άτομο με παζάρι) με την εταιρία: WARA del Altiplano. Όλες οι εταιρίες που κάνουν αυτά τα τουριστικά τουρ – και είναι πάρα πολλές- διαθέτουν τζιπ Toyota! Αλλά όλες όμως! Και όλες επισκέπτονται τα ίδια ακριβώς μέρη. Έχει πλάκα να βλέπεις δεκάδες τζιπ στη σειρά να σταματούν στα ίδια μέρη και να κατεβάζουν τουριστάκια για να φωτογραφίσουν τα τοπία!

Ο δικός μας οδηγός ήταν ο Juan. Σε κάθε στάση ξεκινούσε με “Buen, amigos…” και στη συνέχεια έλεγε μία φράση για το τι θα δούμε και πόσο χρόνο έχουμε – συνήθως 10-20 λεπτά σε κάθε στάση. Συνταξιδιώτες μας ήταν ένα ζευγάρι γιαπωνέζων που έκαναν το γύρο του κόσμου. Αυτοί οι δυο για την πρώτη ημέρα, μετά θα μαζεύαμε κι άλλους δύο.

Την πρώτη ημέρα, αφού αναχωρήσαμε από το Uyuni στις 10.30, επισκεφθήκαμε το Cemeterio de trenes,ένα νεκροταφείο των τραίνων που μετέφεραν τα μεταλλεύματα από τη Βολιβία στη Χιλή. Στη συνέχεια, σταματήσαμε στο Cochani, ένα τουριστικό χωριό, όπου πωλούνται διάφορα σουβενίρ. Εκεί φάγαμε llamas, λάμα δηλαδή, με quinoa – έναν καρπό που μοιάζει με ρύζι – και ήπιαμε, απαραιτήτως, coca-cola!

Μετά ξεκινήσαμε τη διαδρομή μέσα στο Salar de Uyuni. Είναι μία τεράστια έκταση καλυμμένη με αλάτι – 2.000 τετρ. Χλμ, και όχι 2.000 τετρ. μέτρα που αναφέρουμε στο video! Στη μέση αυτής της τεράστιας αλυκής βρίσκεται και το Hotel de Sal, πρώην ξενοδοχείο φτιαγμένο από αλάτι που τώρα λειτουργεί σα μουσείο. Το φανταστικό μέσα στο Salar, εκτός από το ότι έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μία άσπρη έρημο, είναι ότι τα βουνά που βρίσκονται μακρύτερα και τριγύρω από τη λίμνη του αλατιού μοιάζουν σα να ίπτανται!

Η είσοδος στην εκπληκτική Βολιβία – από την Tilcara στο Uyuni

2009-12-16T08:28:00.000-08:00

Την εθνική μας επέτειο, την 28η Οκτωβρίου, τη γιορτάσαμε με ένα διαφορετικό τρόπο από το συνηθισμένο: με την είσοδό μας στην εκπληκτική Βολιβία!
Το λεωφορείο από την Tilcara έφευγε κανονικά στις 3.45 τα ξημερώματα. Ήρθε τελικά καθυστερημένο και μετά από 3 περίπου ώρες διαδρομή μέσα στην «ευωδία» των κοιμώμενων ντόπιων φτάσαμε στη La Quiaca, στα σύνορα με τη Βολιβία.
Με ταξί φτάσαμε στη Frontiera. Περάσαμε τον αργεντίνικο έλεγχο, και μετά απέναντι τον βολιβιάνικο έλεγχο. Από εκεί, και αφού αλλάξαμε pesos σε bolivianos (1 προς 1,8), με άλλο ταξί για το σταθμό των τραίνων. Μας είχε υποδειχθεί από τη Maria να φθάσουμε νωρίς στο σταθμό για να βρούμε εισιτήρια. Τελικά, καταφέραμε να φθάσουμε νωρίς, αλλά αργότερα διαπιστώσαμε ότι δεν χρειαζόταν κιόλας – μάλλον επειδή δεν είναι ιδιαίτερα τουριστική περίοδος.
Το τραίνο έφυγε στις 15.30. Πήραμε θέση ejecutivo με 150 bolivianos/άτομο, περίπου 15 €, που περιελάμβανε και φαγητό – διόλου κακό μπιφτέκι με ρυζάκι, πατάτες και σαλατούλα.
Από τα πρώτα κιόλας τοπία διαπιστώσαμε ότι η Βολιβία είχε να επιδείξει απείρως περισσότερες φυσικές ομορφιές. Στην πρώτη στάση του τραίνου, στην Tupiza (που κακώς μας είπαν να μη σταματήσουμε) τα κόκκινα βράχια και οι σχηματισμοί τους τριγύρω «ρίχναν στ’ αυτιά» στα αντίστοιχα της Αργεντινής.
Στο Uyuni φτάσαμε κατά τα μεσάνυχτα. Κατεθυνθήκαμε στο Hotel Avenida, όπου για ένα δωμάτιο 2 ατόμων με εξωτερικό μπάνιο πληρώναμε 60 Bolivianos τη βραδιά (6€).

Empanadas στο φούρνο με ξύλα!

2009-12-15T07:42:00.000-08:00

Μία από τις ημέρες που μέναμε στο φανταστικό hostel της couchsurfer Maria, φτιάξαμε παραδοσιακές empanadas, στο φούρνο με ξύλα που έχει η Maria στην αυλή της. Μαζεύτηκαν λοιπόν διάφοροι φίλοι της Maria και οι διαμένοντες στο hostel και ξεκινήσαμε την παρασκευή των empanadas. Ευτυχώς στην παρέα είχαμε και ένα σεφ, χωρίς τον οποίο μάλλον η όλη προσπάθεια θα ήταν αποτυχημένη...

Οι empanadas είναι ένα παραδοσιακό έδεσμα το οποίο συναντάς σε διάφορες παραλλαγές σε όλη την Αργεντινή, και όχι μόνο (είναι διαδεδομένες σε όλη τη Νότιο Αμερική!). Είναι κάτι σαν τις δικές μας τυρόπιτες, θα έλεγα: ψητές, τηγανιτές, με τυρί, με κρέας, με πατάτα και άλλα πολλά!

Εμείς φτιάξαμε τις συγκεκριμένες με κυμά. Τη ζύμη επίσης τη φτιάξαμε home made, με βασικά συστατικά το αλεύρι και το νερό. Αφού φούσκωσε, τις δώσαμε κυκλικό σχήμα και βάλαμε τα εντός συστατικά: κυμά με πολλά κρεμμύδια, πολλά λεμόνια και ντομάτα ψιλοκομμένη. Στη συνέχεια, τους δώσαμε ένα σχήμα, σαν πουγκάκια, και τσουπ καμιά δεκαριά λεπτά στο φούρνο και έτοιμα!

Jinetiada – γιορτή στην Tilcara

2009-12-13T13:54:00.000-08:00

Είμαστε πολύ τυχεροί! Μία από τις μέρες της παραμονής μας στην Tilcara πετύχαμε μία παραδοσιακή γιορτή, τη λεγόμενη Jinetiada (χινετιάδα)! Διοργανώθηκε στο χώρο ενός camping και ξεκίνησε το μεσημέρι. Εμείς πήγαμε αρκετά νωρίς, όταν ο κόσμος ήταν ελάχιστος. Σιγά- σιγά καθώς βράδιαζε ο κόσμος όλο και πλήθαινε.

Στη jinetiada εκτός από τον παρουσιαστή που έδινε ρυθμό και προσπαθούσε να ξεσηκώσει τα πνεύματα, ακόμα και όταν ο κόσμος ήταν σχεδόν μηδαμινός, υπήρχε ζωντανή μουσική και τραγούδια από διάφορα παραδοσιακά συγκροτήματα και χορός – όπως ο χαρακτηριστικός χορός chacareras. Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό της jinetiada είναι οι επιδείξεις – διαγωνισμοί των gauchos με τα άλογά τους. Αρκετά θλιβερό θέαμα από τη μεριά των αλόγων, διότι για να διαγωνισθούν στο ποιος θα καταφέρει να σταθεί περισσότερη ώρα σε ασέλωτο άλογο, τσιγκλούσαν και χτυπούσαν πρώτα τα δεμένα άλογα για να τα εκνευρίσουν και να κάνουν δυσκολότερη τη δουλειά για τους διαγωνιζόμενους gauchos.

Η πλάκα είναι ότι, όταν δεν υπήρχε ακόμη αρκετός κόσμος στη γιορτή, αποτελέσαμε το highlight της ως οι amigos griegos (φίλοι έλληνες). Ο παρουσιαστής επέμενε από το μικρόφωνο να δώσουν οι μουσικοί και οι χορευτές τον καλύτερο εαυτό τους για να δούμε εμείς, οι ξένοι, ό,τι καλύτερο!Το όλο σκηνικό, όταν άρχισαν οι χοροί από τον κόσμο, θύμιζε δικό μας πανηγύρι! Το κρασί – ή μάλλον η μπύρα Norte της περιοχής αναμεμειγμένη με coca-cola- έρεε άφθονο και ο χορός φούντωνε. Μόνη διαφορά ότι, σε αντίθεση με την πλειονότητα των δικών μας παραδοσιακών χορών, ο χορός δεν ήταν κυκλικός, αλλά αντικρυστός!

Welcome to Tilcara

2009-12-11T18:41:00.000-08:00

Η Tilcara ήταν η πρώτη πόλη (χωριό μάλλον) στην Αργεντινή που απέπνεε διαφορετική αίσθηση, πιο αυθεντική. Αυτό οφείλεται τόσο στο τοπίο, που είναι βραχώδες και «ξερό», όσο και στο γεγονός ότι ήταν το πρώτο μέρος που συναντήσαμε άτομα ντυμένα παραδοσιακά. Βέβαια, είναι αρκετά τουριστικοποιημένη και, εκτός των άλλων, πολλοί έχουν έρθει στο χωριό από άλλα μέρη της Αργεντινής και έχουν ανοίξει επιχειρήσεις τουριστικού ενδιαφέροντος: ξενοδοχεία, καφέ, εστιατόρια, τα οποία, όπως και να το κάνεις, διατηρούν έναν αέρα δυτικότροπο.

Εκτός από το άγριο τοπίο που δίνει την ομορφιά στο χωριό, οι ντόπιοι έχουν αυξήσει το τουριστικό ενδιαφέρον του τόπου αναστηλώνοντας, ή ακόμα ακόμα ξαναφτιάχνοντας κατά κάποιο τρόπο ορισμένα ερείπια κάποιου παλαιού οικισμού στην κορυφή του απέναντι βουνού. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν πήγαμε ως εκεί, ενώ ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε, διότι το θεωρήσαμε λίγο ανούσιο...

Ο δρόμος για την Τιλκάρα... αναγραμματισμός του Τρίκαλα.

2009-12-10T18:40:00.000-08:00

Επιτέλους φύγαμε από τις μεγαλουπόλεις... δεν ήταν τόσο εύκολο, όσο μπορεί να ακούγεται: μας κόστισε σχεδόν 15 ώρες μέσα σε λεωφορεία!
Ξεκινήσαμε στις 8 το βράδυ από την Cordoba ταξιδεύοντας σε θέση cama. Κατά τη διαδρομή, σου προσφέρουν και γεύμα, το οποίο το μαγειρεύει ... ο οδηγός! Πλάκα κάνουμε, αν και είναι σχεδόν έτσι, καθώς σου το προσφέρει ο συνοδηγός – το άτομο που αλλάζει τον οδηγό σε κάποια στιγμή, αφού η διαδρομή είναι non-stop. Ούτε μία στάση για 12 ώρες!

Το πρωί της επομένης, κατά τις 8, φτάσαμε στο San Salvador de Jujuy, την πρωτεύουσα της επαρχίας του Χουχούι (έτσι προφέρεται το Jujuy!). Αμέσως μετά πήραμε άλλο λεωφορείο για τηνTilcara – μόνο 1,5 ώρα διαδρομή.
Επιτέλους το τοπίο άρχιζε να αλλάζει. Είχαμε ανέβει υψόμετρο και γύρω μας αντικρύζαμε βουνά! Πιο κάτω το τοπίο άρχιζε να μοιάζει πιο πολύ σε έρημο, καθώς διάφοροι κάκτοι ξεφύτρωναν ανάμεσα στην ξεραϊλα.

Και φτάσαμε στην Tilcara. Η πρώτη εικόνα, ένα χωριό σε αποχρώσεις καφέ από τη σκόνη των χωμάτινων δρόμων, τριγυρισμένο από πανέμορφα «ξερά» βουνά. Μια εικόνα από Μεξικό, τουλάχιστον έτσι όπως το έχουμε δει στις ταινίες!

Funny Pali Cordoba

2009-12-10T12:49:00.000-08:00

Όπως Φάνη Πάλλη- Πετραλιά... αλλά καμία σχέση.
Για το video που ακολουθεί... ουδέν σχόλιο!

5 σενάρια μίας ληστείας – ή πόσες ευκαιρίες χάσαμε για να πιάσουμε το ληστή!

2009-12-10T12:40:00.000-08:00

Ο Δημήτρης και η Γαλήνη κοιμούνται ευτυχισμένοι στο δωμάτιό τους. Είναι δωμάτιο για 5 άτομα, αλλά ευτυχώς το Hostel δεν είναι γεμάτο κι έτσι απολαμβάνουν το δωμάτιο όλο δικό τους.

Σενάριο 1

Το βράδυ, πριν πέσουν για ύπνο, κλειδώνουν την πόρτα του δωματίου. Κατά τις 5 τα ξημερώματα, ένας τύπος προσπαθεί να ανοίξει την πόρτα, αλλά όντας κλειστή δεν τα καταφέρνει... κι έτσι φεύγει. Ο Δημήτρης και η Γαλήνη κοιμούνται του καλού καιρού και όλα βαίνουν καλώς.

Σενάριο 2

Το βράδυ, πριν πέσουν για ύπνο, δεν κλειδώνουν την πόρτα του δωματίου, γιατί μπορεί να έρθει κι άλλος ενοικιαστής να μείνει στο δωμάτιο. Κατά τις 5 τα ξημερώματα, ένας τύπος ανοίγει την πόρτα, και μπαίνει στο δωμάτιο. Η Γαλήνη τον παίρνει χαμπάρι και ξυπνάει. Νομίζει ότι είναι κάποιος που θέλει να κοιμηθεί. Ο τύπος ανοίγει το φως, κοιτά γύρω του και εντοπίζει το τσαντάκι με όλα τα πολύτιμα έγγραφα. Η Γαλήνη αρχίζει να φωνάζει, ο τύπος τρομοκρατείται και φεύγει τρέχοντας χωρίς να πάρει τίποτα.

Σενάριο 3

Ο τύπος ανοίγει το φως, κοιτά γύρω του και εντοπίζει το τσαντάκι με όλα τα πολύτιμα έγγραφα. Στη συνέχεια, κλείνει το φως, παίρνει το τσαντάκι και βγαίνει από το δωμάτιο. Η Γαλήνη ξυπνάει τον Δημήτρη : «Δημήτρη, μας ληστέψαν». Μέσα στη γκαβομάρα της όμως, ενώ τον είδε δεν τον διέκρινε. Ο Δημήτρης ξυπνάει, προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει και βγαίνει με τα σώβρακα από το δωμάτιο να κυνηγήσει τον ληστή. Μετά πάει να ειδοποιήσει το ρεσεψιονίστ, ο οποίος κοιμάται του καλού καιρού, για να μην αφήσει να βγει κανένας από το ξενοδοχείο. Έρχεται και η Γαλήνη πανικόβλητη στη ρεσεψιόν. Επιστρέφοντας ο Δημήτρης στο δωμάτιο για να βάλει κανά ρούχο, συναντά έναν τύπο με ράστα να κατεβαίνει από τον επάνω όροφο, ο οποίος του λέει στα αγγλικά: «Τι με κοιτάς έτσι;». «Σε κοιτάω έτσι γιατί μας λήστεψαν», απαντά. «Τσέκαρέ με αν θέλεις». «Σε ποιο δωμάτιο μένεις;». Ο τύπος κολλάει, δεν απαντάει. Πηγαίνουν στη ρεσεψιόν και διαπιστώνεται ότι ο τύπος δεν είναι ένοικος του ξενοδοχείου. Στην απειλή ότι θα καλέσουμε την αστυνομία, η οποία παρεπιπτόντως ήταν μόλις μία πόρτα παραδίπλα, ομολογεί.

Σενάριο 4

Επιστρέφοντας ο Δημήτρης στο δωμάτιο για να βάλει κανά ρούχο, συναντά έναν τύπο με ράστα να κατεβαίνει από τον επάνω όροφο, ο οποίος του λέει στα αγγλικά: «Τι με κοιτάς έτσι;». «Σε κοιτάω έτσι γιατί μας λήστεψαν», απαντά. «Τσέκαρέ με αν θέλεις». Ο Δημήτρης τον βρίζει στα ελληνικά και τον αφήνει να φύγει. Ο τύπος κατευθύνεται στη ρεσεψιόν. Εκεί ζητά να βγει από το ξενοδοχείο. Ο ρεσεψιονίστ και η Γαλήνη δεν τον αφήνουν. «Έχει γίνει ληστεία. Πρέπει να περιμένεις μέχρι να έρθει η αστυνομία», του λένε. «Ποιο είναι το δωμάτιό σου;». Διαπιστώνεται ότι ο τύπος δεν είναι ένοικος του ξενοδοχείου. Στην απειλή ότι θα καλέσουμε την αστυνομία, η οποία παρεπιπτόντως ήταν μόλις μία πόρτα παραδίπλα, ομολογεί.

Και το πραγματικό σενάριο -

Σενάριο 5

Ο τύπος κατευθύνεται στη ρεσεψιόν. Εκεί ζητά να βγει από το ξενοδοχείο. Ο ρεσεψιονίστ και η Γαλήνη τον αφήνουν να βγεί, πατώντας το ειδικό κουμπί που ανοίγει την πόρτα. Μετά από 2 λεπτά, καταφθάνει ο Δημήτρης στη ρεσεψιόν. Έχοντας συνειδητοποιήσει τι είχε παιχτεί τους λέει. «Τη ληστεία πρέπει να την έκανε ένας τύπος με ράστα». «Μόλις τον αφήσαμε να βγει». Ο Δημήτρης τρέχει πανικόβλητος στο δρόμο για να τον σταματήσει. Αντ’ αυτού, σταμάτησε 3 άσχετους που απλά τύγχανε να έχουν μακρυά μαλλιά. Αμέσως μετά αρχίζουν τη διαδικασία ακύρωσης των καρτών που είχαν κλαπεί. Το όλο σκηνικό σίγουρα σήμαινε το τέλος του ταξιδιού τους. Είχαν χάσει τα διαβατήριά τους, μισές από τις κάρτες ανάληψης χρημάτων, και τα δαχτυλίδια της Γαλήνης – μαζί και τη βέρα!!! Για ένα δίωρο τα πάντα είχαν σβηστεί. Στενοχώρια άπειρη. Μέχρι που ο Δημήτρης σκέφτηκε ότι μπορεί ο τύπος να είχε τουλάχιστον πετάξει το τσαντάκι. Όπως και όντως είχε κάνει. Βρέθηκε στον 2ο όροφο του ξενοδοχείου... ο ράστα τύπος είχε πάρει μόνο τα λεφτά, μόλις 250 pesos! Και όλα ξανάρχισαν από την αρχή. Είχαν πάρει ένα μεγάλο μάθημα και το ότι είχαν πλησιάσει τόσο κοντά στο τέλος του ταξιδιού τους, τους έδωσε νέα πνοή. Το απόλυτα αρνητικό μετατράπηκε ξαφνικά σε απόλυτα θετικό, η στενοχώρια σε ευτυχία!!!

Cordoba – η φοιτητούπολη

2009-12-03T06:55:00.000-08:00

Η Cordoba είναι μία μεγάλη πόλη στην κεντρική περίπου Αργεντινή, μάλλον λίγο προς τα βόρεια. Χαρακτηριστικό της οι πολλοί φοιτητές και οι πολλές εκκλησίες. Στην πόλη αυτή πήραμε ένα μεγάλο μάθημα: βρήκαμε ένα πολύ όμορφο hostel για να μείνουμε τις 2 πρώτες ημέρες εκεί, και μάλιστα ήμασταν μόνοι μας σε ένα δωμάτιο 5 ατόμων, και τα ξημερώματα της δεύτερης ημέρας μας λήστεψαν μέσα από το δωμάτιό μας. Για 2 ώρες είχαμε χάσει τα πάντα (διαβατήρια, λεφτά, κάρτες, δαχτυλίδια) καθώς και τη γη κάτω από τα πόδια μας. Ευτυχώς σταθήκαμε τυχεροί και τελικά η απώλεια ήταν μόνο μερικά pesos – 50 ευρώ περίπου. Το μάθημα όμως μεγάλο και σηματοδότησε πάλι κάτι σαν την αρχή του ταξιδιού μας. Οι καυτές λεπτομέρειες της ληστείας ακολουθούν στο επόμενο επεισόδιο.

Κατά τ’ άλλα, η πόλη ήταν αρκετά όμορφη, με μεγάλους και πολλούς πεζόδρομους. Το καταπληκτικό ήταν ότι εκτός από αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν στο δρόμο και άμαξες με άλογα. Δύο μέρες μας φιλοξένησε η couchsurfer Ana. Στο βίντεο μας ξεναγεί στο αγαπημένο σημείο της πόλης: από την ταράτσα ενός κτιρίου αντικρύζουμε μία εκκλησία. Ακριβώς από κάτω υπάρχει ένα μνημείο για τις γυναίκες που θυσίασαν τη ζωή τους αντιστεκόμενες στο δικτατορικό καθεστώς της Αργεντινής.Και για να μην ξεχνάμε και τη δουλειά μας... αφιερώσαμε και εδώ σχεδόν μία ημέρα ψάχνοντας μάταια ηχογραφητήρι για να βελτιώσουμε τον ήχο των βίντεό μας. Πήραμε τελικά ένα μικρόφωνο της πλάκας.. το οποίο αποδείχθηκε μάλιστα αργότερα άχρηστο!!!

Ο θεσσαλικός κάμπος της Αργεντινής – διαδρομή από Rosario προς Cordoba

2009-12-03T06:32:00.000-08:00

Οι αχανείς, επίπεδες εκτάσεις της κεντρικής Αργεντινής μας θύμισαν τον θεσσαλικό κάμπο – σε «μεγαλογραφία». Ευθεία μέχρι όπου φθάνει το μάτι σου... το οποίο είναι λίγο βαρετό. Ούτε ένα βουνό να σπάσει λίγο τη μονοτονία! Κι εμείς πάλι στο λεωφορείο για 6ωρο, αυτή τη φορά, ταξίδι. Περάσαμε από διάφορα, αδιάφορα μάλλον χωριά στη διαδρομή μας και φθάσαμε στην επόμενη, μεγάλη δυστυχώς, για άλλη μία φορά, πόλη: την Cordoba.

Rosario – στιγμιότυπα από την πόλη

2009-12-01T15:48:00.000-08:00

Η πόλη του Rosario μας θύμισε λίγο ότι είμαστε στην Κηφισιά... Αυτό που ήταν εντυπωσιακό ήταν ότι οι γυναίκες του Rosario μάλλον θεωρούν ότι είναι οι ομορφότερες του κόσμου όλου και το εκδηλώνουν με τον τρόπο που περπατάνε, κινούνται και μάλλον φέρονται (αν και δε γνωρίσαμε καμία, πώς θα μπορούσαμε άλλωστε, εμείς οι κοινοί θνητοί;). Και το καλύτερο είναι ότι δε θεωρούμε ότι είναι – αντικειμενικά- όμορφες. Τη φήμη αυτή την έχουν καλλιεργήσει καλά και έχει ξεπεράσει τα όρια της χώρας τους (ακόμη και στη Βολιβία μιλούν για την "ομορφιά" τους!

Τέλος πάντων, σε αυτή τη φάση του ταξιδιού μας αντιμετωπίζαμε ανυπέρβλητα προβλήματα με τον εξοπλισμό που μας είναι απαραίτητος για να επεξεργαζόμαστε και να ετοιμάζουμε τα βιντεάκια του blog. Απελπισμένοι, λοιπόν, αναγκαστήκαμε να επισκεφθούμε το εμπορικό κέντρο της πόλης. Κάτι σαν το The Mall της Αθήνας – και να φανταστείτε ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε πάει ποτέ στο The Mall. Επίσκεψη, λοιπόν, προς αναζήτηση ενός Mac… η οποία αποδείχθηκε άκαρπη, καθώς το πρόγραμμα που μας ενδιέφερε δεν υπήρχε πουθενά στην Αργεντινή... και ας ήμασταν διατεθειμένοι να χώσουμε αρκετά λεφτά για να το αποκτήσουμε – πολύ περισσότερα από το να είχαμε προμηθευτεί τα πάντα από την Ελλάδα!

Rosario – η γενέτειρα του Che Guevara

2009-12-01T09:56:00.000-08:00

Νά ΄μαστε στη γενέτειρα του Che. Αποδείχθηκε πολύ «λιγότερη» από τις προσδοκίες μας. Τουλάχιστον εντοπίσαμε το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ernesto. Δεν το έχουν αξιοποιήσει, έτσι το μόνο που μπορείς να δεις είναι η είσοδος της πολυκατοικίας και μία επιγραφή που γράφει «Casa Natale de Che Guevara», ή κάτι τέτοιο. Ούτε η λήψη μας πέτυχε πολύ. Και μία πληροφορία: Che είναι έκφραση που χρησιμοποιούν για να φωνάξουν κάποιον, κάτι σα να λέμε “hey you” στα αγγλικά.

Η πόλη κατά τ’ άλλα δεν έχει τίποτα το επαναστατικό, το αντίθετο μάλλον.

Φεύγοντας από το Buenos Aires για την πατρίδα του Che

2009-11-29T19:07:00.000-08:00

Η αρχική μας ιδέα ήταν να πάρουμε το τραίνο. Είναι πολύ ωραιότερα και πιο άνετα να ταξιδεύει κανείς με τραίνο... όμως οι συνθήκες δε μας βοήθησαν. Το τραίνο που είχαμε εντοπίσει στο internet και αφορούσε τη διαδρομή Buenos Aires- Rosario –Cordoba, δεν είχε θέσεις! Να πούμε εδώ ότι δεν υπάρχουν καθημερινά τραίνα στην Αργεντινή και οι διαδρομές τις οποίες μπορείς να κάνεις με τραίνο είναι πλέον πολύ λιγοστές... δυστυχώς.

Έτσι αναγκαστήκαμε να πάρουμε το λεωφορείο. Omnibus: cama ή semi-cama, δηλαδή λεωφορείο με θέσεις-κρεβάτι ή ημι-κρεβάτι. Ο εφιάλτης του Δημήτρη... ενώ τα λεωφορεία είναι υπερσύγχρονα, διώροφα και lux (ούτε σύγκριση με τα ΚΤΕΛ), οι δρόμοι που έχουν δε συμβαδίζουν. Στην πλειονότητα οι εθνικές οδοί έχουν μία λωρίδα σε κάθε κατεύθυνση, με αποτέλεσμα οι προσπεράσεις που κάνουν οι οδηγοί να είναι άκρως επικίνδυνες (εξ ου και τα πολλά ατυχήματα που έχουν και στην Αργεντινή). Τα εν λόγω λεωφορεία ταξιδεύουν συνήθως βράδυ, έτσι ώστε οι επιβάτες να κοιμούνται και να φτάνουν το πρωί στον προορισμό τους, δηλαδή όλοι οι άλλοι επιβάτες, εκτός του Δημήτρη, ο οποίος συν-οδηγεί, τρόπον τινά με τον οδηγό, και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να κλείσει μάτι.

Η διαδρομή Buenos Aires – Rosario ήταν η πρώτη μας εμπειρία με το λεωφορείο και- μόνο- 7 ώρες (διότι οι αποστάσεις στην Αργεντινή είναι τεράστιες, και το 7ωρο είναι γελοίο μπροστά σε άλλα νούμερα). Δεν έλειψε η γνωστή κίνηση βγαίνοντας από την πόλη, καθώς ήταν και Παρασκευή – μάλλον η γνωστή έξοδος των Αθηναίων δηλαδή, μόνο που στο Buenos Aires οι Αθηναίοι φτάνουν τα 16 εκατομμύρια!

Στην αγορά του ... San Telmo

2009-11-29T08:45:00.000-08:00

Ένα από τα καλύτερα σημεία του Buenos Aires είναι η αγορά του San Telmo. Βρίσκεται κοντά στην Plaza Dorego, όπου, κυρίες και κύριοι, ακούσαμε να χορεύουν τουριστικό tango πάνω στους σκοπούς, όχι όποιου κι όποιου, αλλά της Χαρούλας Αλεξίου! Το χρυσό κουρέλι της Νεφέλης έχει μεγάλο σουξέ στο San Telmo. Όχι μία, αλλά δις είδαμε το ζευγάρι των χορευτών να λυκνίζεται με το χρυσό κουρέλι της Νεφέλης!

Η αγορά έχει απ’ όλα: παλιατζίδικα, μανάβικα, κρεοπωλεία, αλλά και ένα παρακμιακό καφενείο, από αυτά που λατρεύουμε, σαν του Καώνη στο Ναύπλιο (για όποιους το έχουν επισκεφθεί). Σε αυτό το καφέ δοκιμάσαμε πρώτη φορά την παραδοσιακή empanada! Και μάλιστα συναντήσαμε μία κυρία, η οποία μας είπε με τα λιγοστά αγγλικά της ότι η κόρη του φίλου της έχει μετακομίσει και ζει στο Ναύπλιο... ο κόσμος είναι τόσο μικρός!

Βολτατζής σκύλων, the doggy style

2009-11-27T10:37:00.000-08:00

Τι είναι 10 σκυλιά στους δρόμους της πόλης, ακολουθούμενα από ένα άτομο; Η δουλειά του μέλλοντος: passeaperros, με άλλα λόγια «βολτατζής σκύλων». Υπάρχει όμως ένα μικρός περιορισμός: ο νόμος επιτρέπει μόνο μέχρι 10 σκύλους... οπότε δεν μπορείς να γίνεις εκατομμυριούχος με αυτό το επάγγελμα!

Buenos Aires Colectivo

2009-11-06T10:46:00.000-08:00

Μία από τις μέρες που μέναμε στη La Boca, κάναμε μία αρκετά μεγάλη περιήγηση σε διάφορα μέρη... στο όπου να ‘ναι με colectivos, τα λεωφορεία της πόλης δηλαδή. Πήραμε πρώτα το λεωφορείο 20 από το Caminito. Πέρασε από κάποιες – πιο – υποβαθμισμένες περιοχές της La Boca, μετά από το Puerto Madero - το λιμάνι με τους ουρανοξύστες - τους έτοιμους, και αυτούς που χτίζονται ακόμα – και κατέληξε στο Retiro: στο σταθμό των τρένων. Περιττό να πούμε ότι ο οδηγός πήγαινε με τα χίλια και ότι άνοιγε την πόρτα για στάση καμιά 100αριά μέτρα πριν τη στάση. Αφού είδαμε την απίστευτη ουρά που σχηματίζουν οι άνθρωποι στα monedas για να κάνουν τα γνωστά πολύτιμα κέρματα, σκεφτήκαμε να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας με λεωφορείο – καλύτερο από το να περπατάμε για να δούμε την πόλη.
Πήραμε λοιπόν το 93 μέχρι το Palermo– όπως μας υπέδειξε από μόνος του ένας κύριος στη στάση, ο οποίος μας είδε να κοιτάζουμε το χάρτη και μας μίλησε – στα ισπανικά βεβαίως . Και να σου πάλι στο δρόμο για πίσω με το 152: πέρασε από την Avenida Santa Fe – κεντρικό εμπορικό δρόμο, με πολύ κίνηση – κι έφτασε στο τέρμα του, στη La Boca, περίπου 1,5 ώρα μετά. Να πούμε εδώ ότι τα λεωφορεία στο Buenos Aires κάνουν τεράστιες διαδρομές. Να φανταστείτε εμείς δεν το πήραμε το συγκεκριμένο από την αρχή του. Ολόκληρη η διαδρομή μπορεί να σε πάει μέχρι και την Ουρουγουάη!!!! Και σε όλες αυτές τις διαδρομές είχαμε βεβαίως φροντίσει να έχουμε κέρματα (1,20 pesos κατά κανόνα η διαδρομή), γιατί αλλιώς σίγουρα δεν μπορείς να βγάλεις εισιτήριο.

Τα colectivos είναι ιδιαιτέρως διακοσμημένα στο εσωτερικό τους. Κάθε οδηγός διακοσμεί το δικό του με άλλο στυλ: καθρέφτες (ακόμα και πάνω στο τιμόνι), μπιχλιμπίδια, οι απαραίτητοι ανεμιστήρες, ζόρικα, γυαλιστερά ζαντολάστιχα... και ο περίεργος θόρυβος, φσσσς, φσσσσς, φσσσς, καθώς φουσκώνονται τα λάστιχα εν κινήσει!

Πήραμε διάφορα colectivos κατά τις περιηγήσεις μας στο Buenos Aires… όταν δηλαδή δεν το κόβαμε φορτωμένοι με τα πόδια (και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι αποστάσεις στο χάρτη μας φαίνονταν κοντινές, αλλά στην πραγματικότητα η κλίμακα του χάρτη μας ξεγελούσε για τα καλά!)

La Boca y El Caminito

2009-11-06T10:11:00.000-08:00

Το Caminito είναι η τουριστική γειτονία της La Boca, είναι η Πλάκα της Αθήνας. Με πολλά εστιατόρια που έχουν τουριστικά show με tango, σα να λέμα Zorba the Greek! Στην ουσία σε μία από τις γειτονιές της La Boca, έχουν βάψει τα σπίτια με πολλά και έντονα χρώματα, σπίτια που είναι φτιαγμένα από ευτελή υλικά, όπως τσίγκινους τοίχους. Στην υπόλοιπη La Boca, συναντάς αντίστοιχα σπίτια και κτίρια, μόνο που δεν είναι όμορφα και χρωματιστά...
Μπορείς ακόμα να συναντήσεις στο δρόμο ομάδες ατόμων που ετοιμάζονται για το καρναβάλι, παίζοντας κρουστά στο δρόμο.

Εκεί βρίσκεται και το γνωστό σε όλους στάδιο της Boca Juniors, απ’ όπου αναδείχτηκε ο Maradona… είναι η ελπίδα όλων των μη προνομιούχων, που ελπίζουν βαθιά μέσα τους ότι μπορούν και αυτοί να καταφέρουν κάτι αντίστοιχο, μέσω του ποδοσφαίρου, που είναι βεβαίως το εθνικό τους σπορ!!! Χαρακτηριστικό παράδειγμα της σπουδαιότητας του ποδοσφαίρου για τους Αργνετίνους, η 14η Οκτώβρη: ο αγώνας Argentina – Uruguay που έκρινε ποιος θα πάει στο World Cup. Όλοι βλέπαν τον αγώνα, εξ ου και η ερημιά στους δρόμους – ακόμα και στο Caminito. (Τελικά κέρδισε η Argentina!)

Το σπίτι των ονείρων του Δημήτρη

2009-11-06T09:31:00.000-08:00

Πρόκειται στ’ αλήθεια για το σπίτι των ονείρων του Δημήτρη! Ό,τι θα μπορούσε να ονειρευτεί βρίσκεται μέσα σε αυτό το σπίτι... εργαστήρια με δεκάδες μηχανήματα, για να κόβεις ξύλα, μέταλλα, ή κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, ατελιέ για να ζωγραφίζεις, διάφορα υλικά μαζεμένα από το δρόμο για να ανακυκλωθούν και να χρησιμεύσουν σε κάτι νέο, ίσως σε κάποια κατασκευή... σε αυτές επιδίδονται σχεδόν καθημερινά οι ιδιοκτήτες του, ζωγράφοι, η Julieta και ο Pablo.
Το σπίτι είναι καταπληκτικό. Αποτελείται από 5-6 δωμάτια, πολύ ψηλοτάβανα (περίπου 4 μέτρα ύψος) και μία εκπληκτική ταράτσα με θέα τα υπόλοιπα σπίτια της La Boca, και το περίφημο στάδιο Boca Juniors. Το γούστο των παιδιών κάνει τη διακόσμηση μέσα στο σπίτι αλλά και στην ταράτσα του μοναδική: πολλά χρώματα, πολλές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά!
Πώς βρεθήκαμε εμείς εκεί; Μέσω του couchsurfing… είναι ένα δίκτυο στο internet μέσω του οποίου φιλοξενείς και φιλοξενείσαι από διάφορα άτομα σε όλο τον κόσμο, με μία απλή διαδικασία και πολύ πολύ καλή διάθεση για να γνωρίσεις νέα άτομα και διαφορετικές κουλτούρες. Είμαστε επίσημα couchsurfers πάνω από 1 χρόνο τώρα, και είχαμε υπέροχες εμπειρίες τόσο φιλοξενώντας άτομα από όλο τον κόσμο, αλλά και ως φιλοξενούμενοι. Μία από αυτές τις φανταστικές εμπειρίες ήταν και στο σπίτι της Julieta! (και για όποιον ενδιαφέρεται για το couchsurfing, αυτό είναι το link: www.couchsurfing.org

Βόλτα στην αγορά της La Boca με την Julieta

2009-11-06T06:11:00.000-08:00

Η La Boca είναι μία γειτονιά πολύ «αληθινή». Ενώ έχει τη φήμη της επικίνδυνης γειτονιάς, η πραγματικότητα που εμείς βιώσαμε ήταν πολύ διαφορετική. Πολλές φορές οι οδηγοί υπερβάλλουν, ή οι οδηγίες που δίνουν δεν ανταποκρίνονται τόσο στην αλήθεια των ανθρώπων που κατοικούν στο μέρος, όσο στην αλήθεια που βιώνουν οι τουρίστες ως επισκέπτες σε ένα μέρος. Φυσικά, υπάρχουν συμβάντα όπου έχουν κλαπεί πορτοφόλια, κάμερες και τα σχετικά.
Εκεί που χτυπά πραγματικά η καρδιά της La Boca είναι η αγορά της... εξάλλου πού καλύτερα θα μπορούσε κανείς να δει τη ζωή των ανθρώπων από την αγορά στην οποία αγοράζουν τα απαραίτητα! Και το καταπληκτικό είναι ότι η αγορά αυτή βρίσκεται μόλις δύο δρόμους από το τουριστικότατο Caminito: παρόλο που η απόσταση είναι τόσο μικρή, η διαφορά που βιώνεις διαβαίνοντας τη μία και την άλλη γειτονιά είναι τόσο μεγάλη.
Στο video αυτό η Julieta μας ξεναγεί στην υπέροχη αγορά της γειτονιάς της.

Αγαπημένα cafe στο Buenos Aires

2009-10-26T22:28:00.000-07:00

Στο San Telmo του Buenos Aires υπάρχουν ορισμένα πολύ όμορφα, παλιά café, στα οποία μπορείς βεβαίως να πιείς καφέ, αλλά και μπύρα, όπως επίσης και να φας. Η διακόσμηση στα café αυτά, αλλά και η αίσθηση που σου δημιουργούν σου θυμίζει παλαιότερες εποχές. Από αυτά που επισκεφθήκαμε ξεχωρίσαμε δύο: το “El hipopotamo’’ και το ‘’Bar El Federal’’.
Το κάπνισμα στο Buenos Aires έχει απαγορευτεί εδώ και περίπου 3 χρόνια – είναι πιο μπροστά από εμάς. Εξάλλου αυτό συμβαδίζει με τη γενικότερη κατάσταση στην πόλη. Είναι πολύ ευρωπαϊκή πόλη, δεν έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στη Νότια Αμερική, τουλάχιστον την αίσθηση που εμείς περιμέναμε για το Buenos Aires. Βεβαίως, υπάρχουν και μέρη τα οποία δε σου θυμίζουν πολύ Ευρώπη... Είναι πολύ σπάνιο και δύσκολο να βρεις κάποιο cafe που να έχει χώρο καπνιστών – ένα τέτοιο, το οποίο προτείνουμε για τους θεριακλήδες είναι το ‘’Bar El Federal’’.
Και το πιο φανταστικό στα bar και στα cafe, αλλά και γενικότερα στα καταστήματα, είναι ότι οι μπύρες είναι 1 λίτρου!!! Και η τιμή πολύ φιλική για τον καταναλωτή: στο Buenos Aires τη βρίσκεις περίπου 13 pesos (2 και κάτι ευρώ) στα cafe, ενώ στα καταστήματα κοστίζουν περίπου 5 Pesos – εφόσον βέβαια έχεις τα επιστρεφόμενα μπουκάλια. Κανένας δεν αγοράζει μπύρα, εάν δεν επιστρέψει πρώτα τα μπουκάλια- γιατί διαφορετικά τα πληρώνουν «πολύ» ακριβά: 2 pesos για το καθένα!

Το λεωφορείο των 2 pesos

2009-10-26T20:13:00.000-07:00

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να πάει κανείς από το αεροδρόμιο του Buenos Aires στην πόλη: εμείς διαλέξαμε τον φθηνότερο! Το λεωφορείο 8! Στοιχίζει 2 pesos και κάνει πολύ πολύ ώρα να φτάσει στον προορισμό του! Να τονίσουμε εδώ πόσο σημαντικό είναι να έχεις κέρματα στην Αργεντινή και ειδικά στο Buenos Aires. Να φανταστείτε ότι υπάρχουν ειδικά «κιόσκια», τα monedas, στα οποία οι άνθρωποι σχηματίζουν απίστευτες ουρές για να κάνουν κέρματα (συναντήσαμε ένα τέτοιο, αργότερα στο σταθμό των τρένων της πόλης). Τα κέρματα αυτά σου επιτρέπουν να χρησιμοποιήσεις τα λεωφορεία της πόλης, τα colectivos.
Η διαδρομή από το αεροδρόμιο ξεκινούσε από τα προάστια, και σιγά – σιγά μπαίναμε μες στην πόλη – με προορισμό μας την Plaza Mayo. Η κίνηση ήταν απίστευτη. Στην ερώτησή μας σε ένα συνεπιβάτη πότε φθάνουμε, πήραμε την απάντηση, κάτι σαν «έχει ακόμα....». Ο Δημήτρης δεν άντεξε... μετά από 3,5 ώρες διαδρομή, και χωρίς να έχουμε φτάσει στον ακριβή προορισμό μας, κατεβήκαμε όπως όπως από το λεωφορείο... για να επισκεφτεί σαν άνθρωπος μία τουαλέτα. Και άντε τώρα, φορτωμένος, στο Buenos Aires, να βρεις αυτή την τουαλέτα... αναγκαστήκαμε να πιούμε καφέ και να εκμεταλλευτούμε την τουαλέτα τους!

Ταξιδεύοντας πάνω από τον Ατλαντικό!

2009-10-20T10:14:00.000-07:00

Ξεκινήσαμε να διασχίσουμε τον Ατλαντικό με πολύ καλούς οιωνούς... ταξιδέψαμε πρώτη θέση, πληρώνοντας εισιτήριο κανονικής!
Πήγαμε κι εμείς να κάνουμε check-in 1,5 ώρα πριν την πτήση... είχε ομολογουμένως μεγάλη ουρά... και φτάνοντας η σειρά μας, μας λέει η κοπέλα περιμένετε γιατί μπορεί να μην έχει θέση!!! Είχε κάνει η εταιρία overbooking! Δύο ήταν λοιπόν οι πιθανότητες: ή να μείνουμε στη Ρώμη άλλη μία ημέρα, με πληρωμένο ξενοδοχείο και 600 ευρώ (ο καθένας) ή να μας δώσουν πρώτη θέση. Τελικά έγινε το δεύτερο. Χάσαμε σίγουρα αρκετά λεφτά, αλλά μάλλον άξιζε τον κόπο για 15 ώρες ταξίδι.
Ήπιαμε λοιπόν τη σαμπάνια μας, φάγαμε πλήρες δείπνο και πρωινό, με κρασιά και τέτοια, και καθήσαμε σε super θέσεις... πρώτη μούρη στο κακούρη, με λίγα λόγια!
Και αφού περάσαμε πάνω από την Αφρική και τον Ατλαντικό, νά 'μαστε στο Buenos Aires... για να πάρουμε το λεωφορείο των 2 pesos (=0,30 euro!). Η συνέχεια στο επόμενο επεσόδιο!

When in Rome, do as the Romans do...

2009-10-15T16:59:00.000-07:00

Φτάσαμε στον πρώτο προορισμό του ταξιδιού μας... ή μάλλον στον πρώτο ενδιάμεσο προορισμό, διότι προτιμήσαμε να μην κάνουμε transit, και να κλείσουμε δύο ξεχωριστά εισιτήρια, με δύο διαφορετικές αεροπορικές εταιρίες. Πρώτος προορισμός, λοιπόν, η Ρώμη. When in Rome, do as the Romans do, λέει η παροιμία... άσχετο.
Από το αεροδρόμιο ακόμα καταλάβαμε ότι φτάσαμε σε μία ακριβή πόλη. Αφού βγήκαμε έξω από το αεροδρόμιο, αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς ένα λεωφορείο που βλέπαμε ... μέχρι που μας ανέκοψε την πορεία ένας κύριος, που μίλαγε φυσικά μόνο ιταλικά. Εμείς θέλαμε να πάμε στο Termini, τον κεντρικό σταθμό των τρένων, γιατί είχα θεωρήσει λογικό, στη σύντομη αναζήτηση που είχα κάνει, να μείνουμε κοντά εκεί, μιας και θα περνούσαμε μόνο ένα βράδυ στη Ρώμη. Αυτός ο κύριος λοιπόν μας είπε ότι το λεωφορείο δεν πάει στο Termini, όπως γνώριζα εγώ, ότι μόνο το τρένο πηγαίνει εκεί και στη συνέχεια, μέσω ενός άλλου κυρίου που μιλούσε αγγλικά μας πρότεινε να μας πάει με το ταξί του, με τιμή λίγο μεγαλύτερη του τρένου: 30 ευρώ αντί για 26 που θα δίναμε στο τρένο. Ευτυχώς που δεν πτοηθήκαμε και συνεχίσαμε την αναζήτηση, γιατί τελικά υπήρχε λεωφορείο, το λεγόμενο shuttle, το οποίο όντως πήγαινε στο Termini με 8 ευρώ (15 για δύο διαδρομές).
Και να σου μπαίνουμε στο λεωφορείο και καταφθάνουμε στο πολυπόθητο Termini... το οποίο τελικά μόνο πολυπόθητο δεν είναι. Εϊναι σα να λέμε ότι φθάνεις στο Σταθμό Λαρίσης της Αθήνας. Εν τω μεταξύ, χάρτης πουθενά στο σταθμό (θα άνοιγαν οι πληροφορίες το πρωί στις 8, οπότε θα μπορούσαμε να πάρουμε χάρτη). Το χαρτάκι με τα φθηνά hostels που είχα σημειώσει δεν χρησίμευσε καθόλου: εκτός από το ότι γυρνούσαμε φορτωμένοι με τις βαλίτσες και τα όργανα, τουλάχιστον μια ώρα για να βρούμε τις οδούς στις οποίες βρίσκονταν , αντικρύζοντας ήδη το πρώτο από αυτά, αντιληφθήκαμε ότι μάλλον επρόκειτο για παραπάνω από παρακμιακά φθηνοξενοδοχεία – και μάλιστα με τιμή στο internet 12-15 ευρώ το άτομο. Οπότε άρχισε η αναζήτηση κανονικών ξενοδοχείων της περιοχής.Πήραμε διάφορες τιμές, από 70 μέχρι 90 ευρώ!, οπότε λέμε πάμε σε αυτό των 70. Κι ενώ πήρε τα στοιχεία μας ο τύπος, μας ανακοίνωσε ότι δεν μπορούμε να μπούμε στο ξενοδοχείο μετά τις 12... λόγος αρκετός για να αποχωρήσουμε και να αναζητήσουμε την τύχη μας σε ακριβότερο διπλανό ξενοδοχείο... 90 ευρώ με πρωινό – not bad… και με ξενοδόχο τον Morgan Freeman (δηλαδή κάποιον που του μοιάζει φοβερά). Και το πιο αξιοπερίεργο, στην ερώτησή μου εάν υπάρχει πρόσβαση στο internet, μου είπε ότι μόνο μέχρι τις 12 και εφόσον δώσει κάποιος το διαβατήριό του, ώστε να το πάνε την επόμενη ημέρα στην αστυνομία! Μα καλά στην Ιταλία είμαστε;
Ευτυχώς την επόμενη ημέρα, είδαμε την αιώνια πόλη, με τους... αιώνιους τουρίστες!!!

Εν αρχή ην το ταξίδι...

2009-10-08T14:14:00.000-07:00

Η ιδέα του να κάνουμε το γύρο του κόσμου έπαιζε στο μυαλό μας εδώ και μισό χρόνο! Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Οπότε... παραιτηθήκαμε από τις δουλειές μας και ξεκινήσαμε από τα ελληνικά νησιά. Είχαμε την εντύπωση ότι θα γυρίσουμε πολύ περισσότερα νησιά από αυτά που πραγματικά επισκεφθήκαμε, αλλά αυτό είναι και το νόημα του ταξιδιού για μας: να μένεις στους τόπους που έχουν να σου προσφέρουν κάτι και όπου νιώθεις υπέροχα... λόγω του τοπίου, λόγω των ανθρώπων που γνωρίζεις, λόγω της μουσικής...
Πήγαμε λοιπόν στο νησί μας, την Αμοργό, στη Νίσυρο με τη μαγική ενέργεια και στη Δονούσσα των ανέμων. Αυτή ήταν η πρώτη γύρα!
Μετά ήρθε η μετακόμιση, το κλείσιμο των εργασιών (του Δημήτρη δηλαδή) και το απίστευτο τρέξιμο! Δεν ξέρετε τι απίστευτο τρέξιμο περιλαμβάνει μια τέτοια απλή! ιδέα!!! Μέχρι την τελευταία στιγμή. Αυτή τη στιγμή, να φανταστείτε, βρισκόμαστε σε ένα καφέ στο Buenos Aires και προσπαθούμε να οργανωθούμε!

Αυτό που θα επιχειρήσουμε δεν είναι ένας ακόμα ταξιδιωτικός οδηγός. Εξάλλου υπάρχουν πολλοί στο internet και οπουδήποτε! Εμείς θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τα μέρη που θα μας προσεγγίσουν με την ενέργειά τους: έναν καφέ, έναν άνθρωπο, μία γειτονιά, ή ένα και μόνο δρόμο υπό το φως του φεγγαριού, κάπου πάνω στον πλανήτη... Θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας τις εμπειρίες μας, αυτά που θα ζήσουμε στους τόπους που θα επισκεφτούμε, με όπλο το budget του γαμήλιου δώρου, ένα βιολί, ένα λαούτο και τη θετική σας ενέργεια!